فرشتگان آسموني

يازهرا

وقتي اسم جنگ ميادقلبم تندتندمي زندوقتي سريال هايي ازدفاع مقدس مي بينم نمي تونم خودموكنترل كنم گاهي وقت هاهم بغضم مي گيره واشكم درمياد ولي نمي دونم چرانمي تونم جاي آن ها باشم خودمو توموقعيت آنها مي تونم بزارم ولي نمي تونم ازنظراخلاقي مثل آنها باشم قلبم داره مي تپه به اميداينكه يك روزخداقبولم كنه تاالان توهرامتحاني قبول شدم ولي هميشه توامتحان خدا روفوزه كاش يك روزمنم به آرزوي قلبي خود برس


- بازدید : | ۲۷ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

به ياد شهيدان

 

 

نام : علي     نام خانوادگي : سلطانويس        نام پدر : حسينعلي      تاريخ تولد :  1339/09/05

تاريخ شهادت : 1364/08/06    محل شهادت : سردشت    عضويت :  ارتش

نحوه شهادت  :  درگيري با ضد انقلاب        محل دفن :گلزار شهداي شهرستان بيجار

 

 

 

 

  نام : مهدي      نام خانوادگي : بسطامي        نام پدر : علي محمد       تاريخ تولد :  1340/07/02

تاريخ شهادت : 1364/06/24     محل شهادت : مريوان      عضويت :  جهاد سازندگي

نحوه شهادت  :  درگيري با ضد انقلاب        محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

 

 

  نام : طالب       نام خانوادگي : مرادي فيض آبادي        نام پدر : بابامير       تاريخ تولد :  1346/08/05

تاريخ شهادت : 1366/11/28     محل شهادت : مريوان      عضويت :  سپاه

نحوه شهادت  :  حوادث منطقه عملياتي        محل دفن :گلزار شهداي روستاي كوتان عليا

 

نام : احمد       نام خانوادگي : سهرابي       نام پدر : علي اوسط      تاريخ تولد :  1340/11/05

تاريخ شهادت :  1364/11/28 محل شهادت : چاه بهار      عضويت :  ژاندارمري

نحوه شهادت  :  درگيري با اشرار       محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

 

  نام : جعفر         نام خانوادگي : ايماني           نام پدر : غلام       تاريخ تولد :  1356/05/20

تاريخ شهادت :  1375/11/25    محل شهادت : سومار     عضويت :  ارتش

نحوه شهادت  :   حوادث منطقه عملياتي       محل دفن :گلزار شهداي شهر بيجار

 

 

 نام : محمد حسن       نام خانوادگي : قائم پناه         نام پدر : ذبيح اله        تاريخ تولد :   1336/05/07

تاريخ شهادت :  1361/11/21     محل شهادت : ديواندره         عضويت :  سپاه

نحوه شهادت  :   درگيري با ضد انقلاب       محل دفن :گلزار شهداي شهر پيرتاج

 

 

 نام :  مهرداد      نام خانوادگي :  سردادرزاده        نام پدر :  عباس        تاريخ تولد :   1342/10/18

 تاريخ شهادت : 1361/11/21     محل شهادت :  فكه        عضويت :  بسيج

 نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعثي         محل دفن :گلزار شهداي بيجار

    وصيت نامه شهيد : ‏ مهرداد سردارزاده


 

 

نام :  محمد كمال      نام خانوادگي :  حبيبي        نام پدر :  صمد           تاريخ تولد :   1342/08/01

 

تاريخ شهادت :  1361/11/22     محل شهادت :  جنوب        عضويت : بسيج

 

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعثي     محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

وصيت نامه شهيد : محمد كمال حبيبي

((وجعلنا بين ايديهم سدا" و بين خلفهم سدا" فاغشيناهم فهم لا يبصرون))

 

با سلام و درود به پيشگاه امام زمان و نائب بر حقش خميني بت شكن و با درود وسلام بر تمامي شيران عرضه نبرد حق عليه باطل اين كفر ستيزان اين راويان عشق و اين رزمندگان و با سلام بر ارواح تمام شهداي انقلاب اسلامي از تا به حالا .

من اينجانب محمد كمال حبيبي فرزند كوچك شما و بنده حقير اين ملت سلام ودرود خود را از درون قلبم به شماها مي فرستم و اميدوارم كه سلام مرا پذيرا باشيد اي در و مادر عزيزم من هم اكنون در حال رفتن هستم رفتن به سوي جبهه_رفتن بسوي نبرد من هم اكنون عازم ميدانم اميدورام كه مرا ببخشيد مرا حلال كنيد

من به جبهه مي روم و با اين كفار بعثي مي جنگم تا كربلا را آزاد سازيم اميدوارم كه دعا گويي ما باشيد اگر من در اين عمليات كشته شدم و اگر جنازه من براي شما معلوم نبود شماها بوسيله پلاك و كارتي كه به گردن من هست مي توانيد مرا شناسايي كنيد اميدوارم كه در اين عمليات پيروزي با قواي اسلام باشد و رزمندگان بتوانند به اميد خدا كربلا را بگيرند و صدام ملعون را سر نگون سازنند انشا الله كه ما پيروز يم و دشمن ما نابود مي شود

تاريخ اعزام ما به جبهه 4/10/61 بود و تاريخ رفتن به خطمقدم جبهه 18/11/61 يعني شب سه شنبه ما حمله مي بريم بسوي دشمن اين دشمن متجاوزكار اميدوارم كه در اين عمليات پيروزي به نغفع رزمندگان اسلام باشد

شناسايي كد و كارت _شماره كد 249_2  جبهه جنوب

از تمامي شماها اعم از خانواده ام دوستان آشنايان قومان و فاميلان حلال خواهي مي خواهم مرا حلال كنيد كه شايد بر نگردم اگر برگشتم كه هيچي        محمد كمال حبيبي

 

 

 

 نام : سيد غريب       نام خانوادگي :  حسيني پور        نام پدر : سيد جواد        تاريخ تولد :   1334/06/13

 تاريخ شهادت : 1357/11/22      محل شهادت : تهران         عضويت :  مردمي

 نحوه شهادت  :   درگيري با رژيم طاغوت    محل دفن :گلزار شهداي تهران

 

 

 

 

 

 نام : محمد جعفر       نام خانوادگي :  رضايي       نام پدر : مجيد        تاريخ تولد :   1343/08/01

 تاريخ شهادت : 1357/11/22      محل شهادت : جنوب        عضويت :  بسيج

 نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعثي   محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

  وصيت نامه شهيد : رضايى محمدجعفر

 خدايا تو را شكر مى كنم كه مرگ مرا شهادت قرار دادى تا چون مولايم حسين بن على (ع )از خون خود وضو بگيرم ودر محراب رنگين وخونين به نماز وراز ونيازباتو بايستم .آرى شهادت با لاترين ووالاترين مرتبه اى است در عروج وتكامل انسان .پروردگارا تو خود شاهدى كه  من آگاهانه راه خود را انتخاب كرده وبه سويت‌مى‌آيم وهيچ زور واكراهى مرا تهديد نكرده ورنجها براى رسيدن به تو بر تن رنجورخود قبول كردم وچه تهمتها ى را پشت سر گذاشته ام اكنون كه من به كام خود رسيدم شادم ومى خواهم كه همه در اين شادى من شريك باشيد وخم به ابروان خود نياريد در ضمن هيچ كس حق ندارد اين بنده حقير درگاه خداوند را ناكام خطاب كند چون من به كام خود رسيدم واين شادكامى را مديون امامم نايب ولى عصرمى باشم كه با رهنمودهاى گهر بار وپيامبر گونه اش از خواب غفلت بيدارم كرد وهمچنين نداى هل من ناصرا‎"‏ ينصرنى امام حسين (ع)را شنيدم وبا تمام وجودم فرياد زدم لبيك لبيك يا حسين وسپس روانه جبهه گشتم وهميشه در اين بيم ووحشت بودم كه نكند من سعادت ولياقت شهادت را ندارم اما از جاى كه خداوند ارحم الراحمين است نظرلطف پروردگارعالم شامل حال ما گشت وبه ملكوت اعلا پيوستم .

خدايا :مطمئن هستم كه مرگ هر كس وسرنوشت هر كس از قضاى لايزال تو مى باشدوآنگاه كه اجل مطلق در رسد هيچ قدرتى نمى تواند وقادر نيست آن را دفع كند وهمچنين يقين دارم با فضيلت ترين مومنان كسى است كه راضى به رضاى  قضاى تو باشد .

برادران وخواهران گرامى اين مطلب را به خاطر بسپاريد تا موقعى كه ظلم وبى عدالتى در اين دنياى فانى ودر اين مزرعه آخرت باقى است بايد مبارزه كرد وخون ريخته شود تا فرموده خداوند (جاءالحق وزهق الباطل )تحقق يابد .

بدانيدتا ابرجنايتكارى در جهان هست مبارزه هم حتما‎"‏بايد باشد بايد با او بجنگيد ودر غير اين صورت خون شهدا به هدر رفته است وآرزودارم كه همه شما ازفرمانهاى امام سرپيچى نكنيد زيرا كه امام خمينى روحى له الفداء شخص بزرگوارى است كه از آقا امام زمان (عج )پيروى مى كند ومطمئن باشيد كه هر چه ايشان بفرمايند حتما‎"‏خواهد شد (مثلا‎"‏پيوستن اين انقلاب به‌انقلاب جهانى امام زمان )پس آگاه باشيد زمان حساسى را در برداريد خوب ازآن استفاده كنيد .

واز پدر ومادرم مى خواهم كه هيچ درسوگم نگريند چون شادم من واگر شما ناراحت باشيد روحم آزرده خواهد شد .

در آخر چند كلمه اى با مادرم حرفى دارم مادرم يادت هست كه وقتى مى خواستم به جبهه بيايم تو خيلى ناراحت شدى وبه من گفتى جعفر به جبهه نرو بعد من به مادرم گفتم اى مادرم تنها من نيستم كه به جبهه مى روم بلكه هزاران نفر مثل من هستند كه به جبهه مى روند وازاسلام وقرآن دفاع‌مى كنند پس من به جبهه مى روم از دين خدا يارى كنم يادت هست اى مادرم كه شبى را كه مى خواستم به جبهه بروم تو خيلى گريه كردى وبراى من زارى مى كردى تا ولى من تو را دلدارى دادم وگفتم مادرم برايم گريه مكن واين بيت شعر تقديم به مادرم :

مادرم اى مادرم در مرگ من گريه مكن زارى مكن مادرم حلالم كن وشيرت را حلالم كن ومن را ببخش اى مادرم‌فرزند با ايمان تو به ميدان نبرد مى رود تا راه حسين على زا ادامه دهد مادرم حلالم كن من را ببخش اى مادرم .از شما خواهش مى كنم كه امام را دعا كنيد ودعاى فرج آقا امام زمان (عج )را زياد بخوانيد در ضمن جنازه من را در وطنم بيجار به خاك بسپاريد .

 خدايا ،خدايا تا انقلاب مهدى خمينى را نگه دار

 6/10/1361      

  وسلام محمد جعفر رضاى

 

 

 

 نام : غلامرضا       نام خانوادگي : داودنيا         نام پدر :   ابراهيم      تاريخ تولد :   1333/02/05

تاريخ شهادت : 1361/11/21      محل شهادت :  ديواندره        عضويت :  سپاه

نحوه شهادت  :   درگيري با ضد انقلاب       محل دفن :گلزار شهداي توپ آغاج

 

 وصيت نامه شهيد : ‏ داودنيا غلامرضا

  بسم الرحمن الرحيم

بنام خداوندبخشنده مهربان ،وصيتنامه خودم غلامرضاداودنيارابراى خانواده ام وامت شهيدپرورايران بدين گونه آغازمى كنم بادرودوسلام بى پايان برحضرت مهدى ‎ )‏عج ‎(‏ونائب برحق اوامام امت خمينى بت شكن رهبرى عزيزى كه اسلام رادوباره عمرى تازه بخشيدودرودبرامت هميشه بيدارايران ،رهبرم آرزويم اين بودروزى به ديدارشماآيم ولى شايدنعمت شهادت زودتربه نزدم آيدلذااين حرف هميشه برزبانم هست روح منى خمينى پيام من به رهبرعزيزم وملت شريف ايران اين است كه تاآخرين صداى گلوله كه دركردستان به صدادرآيدمقاومت مى كنم وازخون خوددشتهاى  پهناوركردستان رارنگين مى كنم اى‌امت  هميشه بيدارهمواره يارامام امت باشيدوياروياورى اسلام رانماييدتادشمن بزرگ اسلام رابه زانودرآوريدوروح شهداءراخوشحال وشادنمائيد.

چندسخنى باخانواده ام‎:‏ سلام برپدرگراميم ودرودبى پايان برمادرعزيزم كه همچون فرزندى دردامن خودپروراندكه پاى خودراجاى پاى ياران حسين (ع )بگذاردمادرم اگرسعادت شهادت نصيب من شدمبادازيادناراحتى كنى كه دشمن اسلام وانقلاب ازاين كارتوشادشودپس ازخداى بزرگ جهت شما وتمام خانواده صبرواستقامت خواهانم واماتواى همسرعزيزم كه مونس وهم يارمن درپرورش كودكان بوده اى وهستى اميدوارم كه همچون حضرت زينب (ع )پرصبروشكيباباشيدوفرزندان عزيزيم راباتربيت اسلامى بزرگ نمايى سعى كن كه بچه هاراباقرآن آشنايى دهى. خداوندبزرگ ازشماراضى باشد.انشاءالله وتواى فرزندگراميم رضاجان اميدوارم كه درزندگى مردى شجاع ومسلمان ومبارزدرراه اسلام باشى فرزندم اميدوارم كه وقتى كه بزرگ شدى وتوانستى اسلحه مرابرگيرى وبرعليه كفربجنگى وسعى كن كه به مدرسه رفتى درست راخوب بخوانى تاشايدازراه درس وفكراسلامى بتوانى مردم راارشادكنى وسلام من به تواى فرزندم عباس جان اميدوارم كه دركارهاى خانه به مادرت كمك كنى ونمازراچراغ راهت قراردهى وايمان بخدارااميدزندگى دردنياوآخرت .درپايان به تمام دوستان ،خويشانم وهموطنانم سلام مى رسانم وهمواره اين پيام رادارم كه امام راتنهانگذاريد-امام راتنها نگذاريد-امام راتنهانگذاريدوازخواهران تقاضادارم كه حجاب اسلامى راكوشاباشندكه باعث سربلندى شهداءاست.وسلام

 

 

 

نام : حسين       نام خانوادگي :   خسرويان       نام پدر :  نصراله       تاريخ تولد :  1344/05/08

تاريخ شهادت : 1361/11/21      محل شهادت :  جنوب        عضويت :  بسيج

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعثي        محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

 

 

 نام : محمد جعفر       نام خانوادگي :  خودلان        نام پدر :  علي       تاريخ تولد :   1343/09/01

تاريخ شهادت :  1361/11/21     محل شهادت :  جنوب        عضويت :  بسيج

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعثي        محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

 

 

 

نام : محسن       نام خانوادگي :  الوندي       نام پدر :  محمد نبي       تاريخ تولد :   1345/04/25

تاريخ شهادت :  1361/11/21     محل شهادت :  فكه     عضويت :  بسيج

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعثي        محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

نام : علي اصغر      نام خانوادگي : نجفي       نام پدر :                        تاريخ تولد :  1325/00/00 

 

تاريخ شهادت :   1360/11/20   محل شهادت :  ديواندره       عضويت : سپاه

 

نحوه شهادت  :   درگيري با ضد انقلاب       محل دفن :گلزار شهداي بيجار

 

خدايا تو خود شاهدي كه هدفم فقط رضاي توست و شهدائيكه بخاطر رضاي تو خون خود را نثار كردند با آن شهداء  از كربلا  تا  فلسطين  و از فلسطين  تا ايران پيمان خون بستيم ،بخاطر  بارورشدن  درخت  انقلاب اسلامي خون خود را اهداء كنيم.

 

 

نام : رجبعلي       نام خانوادگي : هدايتي       نام پدر : يوسف    تاريخ تولد :  1320/07/03

 

تاريخ شهادت :   1359/11/19      محل شهادت :  روستاي خوش مقام        عضويت : بسيج

 

نحوه شهادت  :   درگيري با ضد انقلاب       محل دفن :گلزار شهداي خوش مقام

 

 

 

  نام : محمد حسن       نام خانوادگي : زنديه       نام پدر : قربانعلي    تاريخ تولد :  1340/05/05 

 

تاريخ شهادت :   1360/11/18       محل شهادت :  بستان        عضويت : سپاه

 

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعث       محل دفن :گلزار شهداي شهر بيجار


 



  نام : محمدرضا       نام خانوادگي : قزويني        نام پدر : محمد حسن       تاريخ تولد :  1340/9/10

 

تاريخ شهادت :   1360/11/18       محل شهادت :  جنوب        عضويت : ارتش

 

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعث       محل دفن :روستاي چهل اميران

 


 

 

 نام : محمد رحيم      نام خانوادگي : شكوهي        نام پدر : كريم       تاريخ تولد :  1341/10/03

 

تاريخ شهادت :   1360/11/18       محل شهادت :  روستاي حصار سفيد        عضويت : بسيج

 

نحوه شهادت  :   درگيري با ضد انقلاب       محل دفن : گلزار شهداي شهر بيجار

 

 

 

 

  نام : سيد هادي       نام خانوادگي : پورهاشمي         نام پدر : سيدآقا    تاريخ تولد :  1331/02/10

 

تاريخ شهادت :   1364/11/16       محل شهادت :  جزيزه        عضويت : بسيج

 

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعث       محل دفن :گلزار شهداي شهر بيجار

 

 

 

 

 

 نام : حبيب اله        نام خانوادگي : اقباليان         نام پدر : علي اشرف     تاريخ تولد :  1343/01/01

 

تاريخ شهادت :   1361/11/12          محل شهادت :  ديواندره        عضويت : سپاه

 

نحوه شهادت  :   درگيري با ضد انقلاب       محل دفن :گلزار شهداي شهر بيجار

 

 

 

 

 

 

نام : وحيد            نام خانوادگي : بابايي         نام پدر : كريم            تاريخ تولد : 1347/9/3

 

تاريخ شهادت :  1366/11/02     محل شهادت :  شهرستان بانه      عضويت :  سپاه پاسداران

 

نحوه شهادت  :   حوادث منطقه عملياتي        محل دفن : روستاي قجور از توابع شهرستان بيجار

 

خدايا نمازم ، عبادتم ، روزه ام ، جهادم ، مرگ و زندگيم از توست ، خدايا وجودم ، هستيم ، زندگي دنيويم و همه و همه چيز را فداي رحمت تو و رضايت تو خواهم نمود تا من را مورد رحمت خود قرار دهيد .

 

 

نام  :          قدرت‌اله                   نام خانوادگى  :   كبودوند      نام پدر :     عبداله                          تاريخ‌تولد  :    1346/10/9

ش.ش   :403                                محل‌صدورشناسنامه   :گروس             تاريخ شهادت  :   1365/11/07

نوع حادثه  :    حوادث‌مربوط به‌جنگ‌تحميلى       شرح حادثه  :   حوادث ناشى ازدرگيرى مستقيم بادشمن توسط دشمن‌درجبهه

استان  :   بنيادشهيداستان‌كردستان                 شهر :  بيجار

 

وصيت‌نامه   :  كبودوند قدرت الله

درود و سلام به يگانه پرچمدار انقلاب اسلامى ايران خمينى بت شكن پير جماران حسين زمان و درود بر كفر ستيزانى كه به نداى رهبر عزيز لبيك گفتند و در جبهه هاى جنگ دشمنان اسلام را به خاك و خون كشانده اند و با درود و سلام به خانواده هاى معظم شهدا  كه براى اداى دين امام حسين (ع ) ؟؟؟ و قاسمها را به قربانگاه فرستادند و با سلاه به شهيدان گلگون كفن انقلاب اسلامى كه با خون پاك و مطهر خود درخت تنومند اسلام را آبيارى كردند و با سلام و درود بى كران و شفاى عاجل براى معلولين و مجروحين انقلاب اسلامى ايران .

بسم الله الرحمن الرحيم

قبل از هر چيزى اى پدر و مادر مهربانم همه ما از آن خداييم و بازگشت همه ما به سوى اوست و شما مطمئن هستيد كه همه ما در اين دنيا مسافر هستيم و امروز و فردا بايد به جايگاه ابديمان برويم جايگاهى آنانكه اعمال من و تو مورد رضاى خداى تبارك و تعالى واقع شود در نور الهى قرار مى كيريم در غير اين صورت در ظلمت و تاريكى هستيم . از شما اى پدر و مادر عزيز من چه خوب است كه قبل از اينكه مرگ به سراغ ما بيايد از مرك استقبال كنيم و به سراغ او برويم و شما مى داند كه مرگ من انتخابى بود و آن چيزى بود كه آرزوى نهاى من بود آن هم چه مرگى  شهيد شدن در راه خدا .پدر و مادر مهربان همين براى من بس است به خدا قسم كه خودتان خيلى خوب مرا مى شناسيد اين راهى است كه من دعا مى كنم كه در آن ؟؟؟ رفته ام و اين آرزوى نهايى من بود . پدر عزيز و مهربانم فقط از اين ناراحتم كه نتوانستم زحمتهاى پدرانه را جبران كنم و خيلى دوست داشتم تا بتوانم جبران زحمتهاى تو را بكنم براستى كه اگر من شصت سال زحمت براى تو بكشم به اندازه يكسال زحمتى كه براى من كشيدى جبران نمى شود . پدر عزيزم در آخرين عمرم ؟؟؟دوست داشتم كه تو را ببينم ولى رسيدن به الله خيلى از ديدن تو براى من بهتر است . اما تو اى مادر مهربان و عزيزم قبل از هرچيز سلام و درود گرم بر تو و دستهاى رنج كشيده و شبهاى كه من در آن بزرگ شده ام . مادر من شيرت را حلالم كن و تو مرا ببخش از اينكه از تو خداحافظى نكرده ام . مادر جان بايد خدا را شكر كنيد كه فرزندى را بزرگ كرده اى و آن را در راه خدا از دست داده اى براى شما يك افتخار بزرگ است و اى پدر و مادر عزيزم وظيفه شما در قبال سپاه پاسداران اين است كه هيچ منتى بر سپاه نگذاريد و بگوييد كه فرزند من در سپاه بود يعنى پاسدار بود او كه شهيد شده است لذا شما كارى براى ما انجام دهيد من در راه سپاه شهيد نشده ام اشتباه نكنيد من در راه خدا شهيد شدم در رفتن به جبهه و به مقصد رسيدن و به الله رسيدن است . بار خدايا در اين راه از تو يارى مى خواهم و از تو كمك مى طلبم كه از اين آزمايش بزرگ موفق بيرون بيايم . برادران و خواهران مسلمان ايران از شما مى خواهم كه پرچم اسلام در سرتاسر دنيا به اهتزاز در آوريد و در تمام جهان دين اسلام را پياده كنيد . در اين راه شما سختى هاى زيادى را تحمل كرده ايد اما اين انقلاب هنوز به هدف نهايى نرسيده است و تارسيدن به هدف نهايى اى عزيزان بايد سختى و مشكلات زيادى را تحمل كنيد و بدانيد صدام هم دارد نفسهاى آخرش را مى كشد دست به دست هم بدهيد و شر تجاوزكاران را از جهان ريشه كن كنيد اما بخاطر خدا از پاى ننشينيد و به پيش برويد . ما پاسداران روح الله با ياد حسين بن على (ع ) به جبهه مى رويم و در راهى كه او مى جنگيد مى جنگيم و براى اهدافى كه او كشته شد كشته مى شويم . مادرم هر وقت از من ياد كردى خدا را شكر كن كه خدا توفيق مادر بودن را به تو داده و تو را لايق اين دانسته كه فرزندى به تو بدهد و بزرگ كنى و بعد در راه خودش به آسانى ؟؟؟ كنى قرآن كريم : بدرستى آنانكه ايمان آوردند و هجرت گزيدند و در راه خدا جهاد كردند والاترين مقام را در نزد خداوند دارند و ؟؟؟ هستند رستگاران در دوعالم . پدر و مادر عزيزم اميدوارم از شهادت من ناراحت نباشيد زيرا كه در اين آيه آمده است كه شهيد والاترين مقام را دارد اين راهى است كه همه شما بايد آن را ادامه دهيد و بدانيد بهترين سعادت همين است من اين راه را با آگاهى كامل برگزيده ام و براى حفظ دين خدا قدم بدين راه نهادم شما بايد پيام رسان خون شهدا باشيد و بدانيد تمام اين توطئه ها ابرقدرتها مى كنند براى از بين بردن اسلام و قرآن است و شما بايد نگذاريد اين ظالمان كوچكترين ضربه اى به اين انقلاب وارد كند آگاه باشيد آنها هيچ وقت ساكت نمى نشينند همچنان در فكر توطئه هاى تازه ترى هستند از روحانيت مبارز و متعهد پيروى كنيد و حامى آنان باشيد كه آنان ادامه دهندكان خط انبيا هستند . ما هميشه از داخل ضربه خورده ايم مواظب اين شيطان سفتان منافق باشيد و گول آنها را نخوريد هميشه گوش به فرمان امام امت باشيد فقط فرمان او را اطاعت كنيد . در اين نامه قبلى نوشته ام كه چند روز ديگر به اميد خدا پيروز خواهيم شد و به سلامتى برمى گردم اما شايد در اين حمله شهيد شوم يا زخمى گردم اگر شهيد شدم به خدا پيوسته ام دوست دارم وقتى كه خبر شهادت مرا  به شما دادند خوشحال باشيد و با صبر جزيل برادرم را هم در اين راه از دست بدهيد و دعا بكنيد ( ان الله مع الصابرين ) خداوند بزرگ صبر كنندگان را دوست دارد . وصيتى كه برادران و عزيزا ن رزمنده دارم اين است كه راه همه شهداى اسلام را ادامه بدهيد و نگذاريد خون شهداى ؟؟؟ خشك بشود و هرچه سريعتر و با سرعت عمل بيشتر راهشان را ادامه دهيد . راه شهيدان همان راه حسين (ع ) است و هدف اسلام است و مقصد كربلا و سپس قدس عزيز اولين قبله گاه مسلمين جهان است  و سفارشى هم كه به رزمندگان شجاع و فرماندهان سپاه اسلام دارم اين است كه در جبهه ها به هر نحوى كه شده خون به ناحق ريخته اين شهيدان را ازرژيم بعثى عراق بگيريد و ما بايد متجاوزان عالم را تنبيه كنيم ديگر خيال تجاوز به ميهن اسلامى را نكنند و از خواهرانم خواستارم كه حجاب اسلامى را رعايت كنند كه حجاب آنها كوبنده تر از خون شهيدان است . به گفته امام عزيزمان سنگر خواهران عزيز حجاب آنها است و من هم اكنون در زادگاه عشق و شهادت  در حجله گاه خون عروس سرخ شهادت را در بر مى گيرم و به دنبال خط سرخى كه از ؟؟؟ گونيهاى سنگرم در اثر بيايانهاى كردستان و دشتهاى تفتيده خوزستان گذشته ومى روم تا به آن شهدا كه آرام آرام به سوى تجلى گاه عشق در حركت است بپيوندم ملت شهيد پرور ايران و اين جهان بايد بدانند كه آلان زمان خود سازى است خودسازى كنند كه فرد فرد اين عزيزان يك ؟؟؟ براى جامعه باشند آلان بهترين دانشگاه از خون هزاران هزار شهيد تهيه شده است همان جبهه مى باشد كه بايد حداكثر استفاده از اين دانشگاه ببريم نگذاريم خون اين همه شهيد بى ثمر بماند اى اسلاميان بكوشيد و به رهبرى اين رهبركبير انقلاب اسلامى پرچم سرافراز اسلام را در سرتاسر جهان به اهتزاز در آوريد . پدران عزيز از رفتن فرزندانتان به جبهه مبادا كه خود دارى كنيد كه فردا در روز قيامت در محضر نمى توانيد جواب زينب (س ) را بدهيد 

حضرت زينب تحمل هفتادو دو تن شهيد كربلا را نمود و با سخنان خود كاخ يزيد را به‌لرزه درآورد . پدر و مادرم بدانيد كه ما مثل مردم بى وفاى كوفه نيستيم كه در كوفه حضرت مسلم را تنها گذاشتند و در كربلا امام حسين (ع ) را و ما به پيام حسين زمان خمينى كبير لبيك گفته و به يارى دين خدا مى رويم . ؟؟؟ من براى خدا و براى اسلام و به خاطر حفظ اسلام است و بدانيد كه من راه خود را كه راه حسين (ع ) است شناخته ام و به سوى معشوق خود رفته ام و من از اينجا از سنگر هاى خونين كه به كربلاى امام حسين چندان دور نيست چند صحبت با شما دارم من سه ماه روزه قضا دارم آن را بگيريد و يا به كسى پول بدهيد بكيرد از شما متشكرم و اما در صحبتهاى آخر خودم از پدر و مادرم طلب آمرزش مى كنم و از آنها مى خواهم هر چند حق فرزندى را براى آنها انجام نداده ام ولى مرا ببخشند و حلال كنند كه در آن دنيا عذاب آتش در اانتظار من خواهد بود . وپدر و مادرم سلام مرا به دوستان برسانيد و از طرف من خواهران و برادرانم را ببوسيد و من هم از راه دور و با قلبى نزديك پدر و مادرخود را مى بوسم . ودر آخر حرفم از همه كسانى كه من را مى شناسند درخواست دارم اگراز من حقير بدى ديده اند به بزرگوارى خودشان مرا ببخشند و در آخر وصيتنامه از پدر ومادرم و برادران و خواهران و قومان و خويشان خواسته اى دارم كه اول  اميدوارم كه مرا ببخشند و براى من طلب آمرزش كنند دوم اينكه هيچكدام از قومان و خويشان بعد از شهيد شدن من به هيچ وجه لباس مشكى نپوشند و لباس ؟؟؟ تنشان كنند . خواهش من از شما چون من هنوز با شما هستم با مردم و با دينم هستم و هنوز زنده ام . سوم سه ماه روزه قضا دارم كه برادرم على كبودوند و يوسف آن را بگيرند و يا به كسى پول بدهند تا بگيرد . انشاءالله بى اجر نخواهند بود . البته مى بخشيد كه بد خط نوشته ام زيرا اين وصيتنامه را در روى خشاب تفنگم كه با آن مى خواهم قلب دشمن را نشانه بگيرم نوشته ام . سلام من بر تمامى حق گويان و حق خواهان در راه اسلام و ايران .

خداحافظ اسلام پيروز است                صدام نابود است

انا لله وانا اليه راجعون  ما همه از خداييم و بازگشت همه ما به سوى اوست پس چه بهتر در اين راه شهيد بشويم .           

 

 

شهيد : حسين كرمعلى نيا

 تاريخ شهادت :  1365/11/6         محل شهادت : شلمچه 


بسم الله الرحمن الرحيم

 

پس از حمد و شكر خداوند تبارك و تعالى و عرض ادب به حضور آقا امام زمان (عج )به خدمت پدر و مادر و برادران و همسر و فرزندانم و تمامى بستگانم و دوستانم سلام عرض كرده و اميدوارم كه مورد درياى عفو و رحمت خداوند واقع شده و موفق به‌انجام واجبات و ترك محرمات بشويم مى خواستم مطالبى را به عنوان وصيت عرض بكنم تا انشاءالله فرزندانم و بستگان و دوستانم بعد از شهادتم راهم را ادامه بدهند اول آنكه تمامى اموالم چه منقول چه غير منقول و غيره را طبق موازين و دستورات صحيح شرعى بين فرزندان و همسر و پدر و مادرم تقسيم بكنند اگر پدر و مادرم از اموال ارثى به فرزندانم نمى بخشد و اگر آنها حاضر به بخشش هستند اموالشان را به همسر و فرزندانم بدهيد البته طبق وصيتنامه شرعى بعد از شهادتم اميدوارم كه مثل حضرت ابراهيم باشيد و بگوئيد ربنا تقبل منا انك انت السميع العليم و اينك فكر بكنيد كه دنيا چه ارزش دارد كه انسان هميشه تمام فكر و ذكر و ياد خود را متوجه آن بكند و از ياد خدا و حركت در راه او باز ماند بله . حالا كه قرار است كه ما يك روزه از دنيا برويم پس چه بهتر كه مثل امام حسين (ع ) در جبهه حق عليه باطل شهيد بشويم حالا كه قرار است يك روز از دنيا برويم چه بهتر در راه سرخ شهادت قدم گذاشته و موفق به مشاهده وجه خداوند تبارك و تعالى بشويم چقدر بدبخت هستند آنهائى كه خيال مى كنند و افتخار مى كنند كه در جبهه نيامده و كشته نشدند حضرت امير المومنين (ع ) مى فرمايد كسى كه جنگ كردن را ترك كند به جهت بيزارى از آن خداوند او را پيراهن ذلت و پستى مى پوشاند و لباس بلا و گرفتارى را به او مى پوشاند و حضرت على (ع ) مى فرمايد به درستى كه جهاد كردن يك درب از دربهاى بهشت است كه خداوند او را از براى دوستان مخصوص خودش باز مى كند و توفيق جنگ را به آنها مى دهد اميدوارم كه بعد از شهادتم دوباره مرگ و شهادت و فرق اينها با همديگر فكر كنيد و بدانيد كه اين يك توفيق اختصاصى است كه خداوند به من و امثال من داده است و به ما توفيق بالاترش را داده و آنهم شهادت در راه خداست حضرت امام حسين (ع ) مى فرمايد اگر بدنها براى مرگ خلق شده اند پس كشته شدن انسان در راه خدا بدتر از هرنوع مرگى است و خداوند بزرگ نعمتهاى بزرگى را به شهيدان در راه‌خدا وعده داده اند و مى فرمايد و سارعو الى مغفره من ربكم و جنته عرضها السموات و الارض اعدت للمتقين . يعنى بشتابيد به سوى آمرزش و مغفرت از جانب خداوند و بهشتى كه عرض او آسمان و زمين مى باشد آماده و مهيا شده است براى متقين . بلى خداوند به رزمندگان مى فرمايد و بكشيد اينان را خداوند آنها را به دست شما به عذاب مى رساند از خداوند بزرگ كه اين همه نعمتها را در قرآن و امامان در روايات به ما فرموده اند با همه اينها خداوند مى فرمايد دست شما و كار شما كار خداست و اميدوارم كه همسر و پدر و مادرم و برادران و فرزندانم از من راضى  باشند و دوستان و تمامى بستگانم اين حقير را به بزرگى خودشان ببخشند و در صحنه باشيد و نماز جمعه و جماعت و دعاهاى كميل و توسل و غيره را فراموش نكنيد اين دوست و برادر كوچكتان را هم در اينجا ها يادآورى كنيد و مرا در بيجاردفن بكنيد .

  

 شهيد : عباس تركمندي


  تاريخ شهادت :  1365/11/6         محل شهادت : شلمچه 

 

بنام خداوند بخشنده مهربان

«والعصر ان الاانسان لفى خسر الالذين آمنوا و عملوا صالحات و تواصوا بل حق و تواصوا بصبر »

اينجانب عباس تركمندى فرزند قربانعلى تركمندى ساكن روستاى شبرتو در تاريخ 9/12/60استخدام شدم به سپاه پاسداران انقلاب اسلامى بيجار گروس شماره شناسنامه 404تاريخ تولد1331متولد از شبر تو .اين حقير از پدر ومادر خود جدا شدم از راه حق حقيقت به پيروزى اسلام پيش دست نمودم از راه شهادت از طرف خدا نصيب شود انشاءالله تعالى .

تعلق دارد و السلام .

انا لله و انا اليه راجعون  ‎ ‏هرشب به دل  غم زده سوداى تو باشد

گر جلوه كنى يا نكنى ميل تو باشد

اما چه كنم ميل تماشاى تو دارم

يا مهدى يا مهدى جان جان

 

‏  بسم الله الرحمن الرحيم

 

اين جانب عباس تركمندى ساكن قريه براتو در سل 1360به سپاه پاسداران انقلاب اسلامى پيوست نمودم به الله و پيروزى اسلام . وصيت نامه ‎ ‏تبارك و تعالى فى كتاب المبين و القران الكريم اين حقير داراى يك فرزند مى باشم به اسم بتول و خانمى كه دارم معلول است و اگر بچه ام هم شد آن هم معلول مى باشد 20هزار تومان نقد و چند راس گوسفند به تعداد از كوچك به بزرگ 20تا مى باشد به اندازه خرج خودم خير و شر به راه بيندازيد و قدرى به زن و فرزندانم بدهيد و پدرم وكيل‌باشد از لحاظ قرض يا به كسى بدهم و هم از كسى بخواهم از هيچ كدام نيست الحمد لله تعالى .و از خانه كه بجا داريم 3سهم به پدر و برادران مى باشد ويك سهم به من حقير ميباشد

و سلام الله اكبر خمينى رهبر

 

نام : فريدون           نام خانوادگي : عذيري         نام پدر : محمد      تاريخ تولد :  1347/03/09

 

تاريخ شهادت :   1365/11/10            محل شهادت :  شلمچه          عضويت : بسيج

 

نحوه شهادت  :   درگيري با دشمن بعثي        محل دفن :گلزار شهداي شهر بيجار

 

والذين جاهدوافينا لنهدينهم سبلنا     ( قرآن كريم )

وكسانى كه درراه خدا جهاد كردند ما به راه راست هدايتشان مى كنيم . خداوندا پوشاننده اى جز تو بر گناهانم نمى شناسم و كسى جز تو خطابش نمى بينم .  پس اى خداوند بزرگ به لطف و كرمت از تقصيراتم بگذر . الهى انا عبدك الضعيف الذليل و الحقير المسكين و انت ستارالعيوب و انت غفارالذنوب .

برادران و خواهران مسلمان ، چند كلمه اى به عنوان وصيت خدمتتان عرض مى كنم از آن جهت كه شايد بتوانم در آخرين لحظات و آخرين جملات وظيفه اى از وظايف خود را ادا كنم و احيانا عده اى را به حقيقت آشنا سازم .اول اينكه شما را به تقوى و حفظ شئونات اسلامى دعوت مى كنم . توجه  داشته باشيد هر قطره خونى كه از جوانان اين امت اسلامى به زمين مى ريزد وظيفه ما را سنگينتر مى كند . اين ما هستيم كه بايد در جهت انجام وظيفه و پيروى از حق و حقيقت همتى والا داشته باشيم ، بله عزيزان راه طولانى اس


- بازدید : | ۲۵ بهمن ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

تنهايي

هر چقدر هم بگويي :

تنهايي خوب است

 

عكس امام حسين متحرك


- بازدید : | ۲۸ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

پلاك هاي خاكي

 

 

 

 

گويند مرا به رسم رفاقت دعا كنيد
اما شما فقط مرا به قصد شهادت دعا كنيد
التماس دعاي شهادت

 

 

[ شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۰ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ ]
سلام سردار خوبم

 

براي از تو نوشتن بايد از مادر شروع كنم ، از بي نشاني ... از قبر هاي پنهان شده در تاريخ  ... از اينكه جلوي چشمان دوستانت پرپر شدي اما تلاش براي برگرداندن پيكر مطهرت بي نتيجه ماند ... از زخم ... از نفس هاي به شماره افتاده ... از خس خس گلو ، تاريكي چشم و بوي بادامِ‌ تلخ ... از سوختنِ حنجره ...از عشق

 

وقتي كه دست خواهشي براي حفظ جانش  دامان خاكي ات را چنگ ميزد چه شد كه نترسيدي ؟ چه شد سردار كه جانت را براي آرامش چهره ي وحشت زده اش به ميدان آوردي ؟ راستي با خودت نگفتي چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرام است ؟ اين روز ها كم نميشنويم از اين حديث هاي ناگفته در اسلام و افزون شده در عرف . اما اينبار حرفِ پول و طلا نيست . حرف از خون است ... از جان ... عزيزترين سرمايه ي بشر و تو اينبار چه ماهرانه در قمار عشق همه چيز را دادي حتي هستي ات را ... ومن اگر جاي تو بودم ...

 

راستي من اگر جاي تو بودم ...

 

بيا بحث را عوض كنيم . بيا فقط از تو بگوييم . بيا به جايي نرسيم كه مثل هميشه سه نقطه بماند جاي همه ي كم كاري هاي من . جايِ جاي خالي تو كه رفتي تا خط بماند ... خط بماند كه ما بمانيم با اقتدار .

 

تو انتخاب كردي شهادت را ... و چه بسيارند كسانيكه نمي فهمند معناي حيات "عندَ ربّهم يُرزقون "را... تو كه رفتي همه گفتند مگر ما گفتيم ؟ خودش خواست ... من گوش هايم را ميگيرم ... تو اما صبوري سردار ... ميدانم .

 

وقتي سر حسين به نيزه ها رفت كم نبودند اشباهُ الرّجالي كه خون خدا را سنگ زدند به جرم عاشقي و هنوز هم ميشنويم كه حسين را استيضاح ميكنند براي قيامش ... من گوش هايم را ميگيرم ... و تو اين بي حرمتي ها را به جان مي خري به حرمت نامت حسين ... ميدانم .

 

شبي كه پدر به عشق قدوم عاشورايي ات نامت راحسين نهاد شايد فكرش را هم نميكرد كه خودِ ارباب براي پروازت به آسمان با يا علي از زمين بلندت كند . ولي مادر از بچگي به تو آموخته بود ياعلي گفتن را ...

 

چشمانت را ببند فرمانده  ... اينگونه كه تو نگاه ميكني دلم ميلرزد ... وجدانم به خروش مي آيد از سكوت زبانم ... از اينكه تا توانسته ام از تو نگفته ام !!! و تو اما بي نيازي سردار ... ميدانم ... و من اما سخت محتاج دستان افلاكي ات ...

 

حق مطلب در باره ي تو همان بود كه مولاي عشق فرمود ...

 

قهرمان يعني ...تو ! و من امروز فهميده ام معناي قهرمان ماندن را  .

 

بگذار همه از عشق هاي بي اساس و زودگذر بگويند . بگذار بي خردان چشم هايشان را به رويت ببندند. بگذار سوت هاي بي غيرتي تا ميتوانند عربده بكشند و جولان دهند اما ... اما من ! براي تو هورا ميكشم قهرمانِ من ... براي تو و روح افلاكي ات .

 

 

مثــــــل تــو راهــــي كرببلاييــم         هنـــــوز يـــاد محـرم مونده با ما

 

اگه دشمــــن تــو رو از ما گرفته         هنـوز خــط مقــدم مـــونده با ما

 

 نحن مقاومون ... الي الابد ... يا علي

[ شنبه چهاردهم فروردين ۱۳۹۵ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ همسنگران ]
 
رو به روي دانشگاه صنعتي شريف (خيابان زنجان) تعدادي از خونه هاي قديمي و مخروبه وجود داشت كه به ذهنمون هم نمي رسيد كسي توي اين خونه ها زندگي كنه.

يه روز مصطفي دستم رو گرفت و برد كنار يكي از خونه ها.

اونجا يه اتاق خرابه ي نمناك رو ديدم كه به جاي در، پرده جلوش آويزان بود؛ يه لامپ معمولي هم جلوي در روشن بود.

اين در واقع محل زندگي يه مادر، با سه تا بچه ب قد و نيم قدش بود. مصطفي با ناراحتي گفت: ببين اينا چطوري دارن زندگي مي كنن! ما ازشون غافليم.

بعد تعريف كرد كه چند وقته بهشون سر ميزنه و برنج و روغن براشون مي بره. وقتي هم خودش نمي تونه كمكي بكنه چندتا از بچه ها رو مي بره تا اونا كمك كنند.

شهيد مصطفي احمدي روشن
معاون بازرگاني سايت هسته اي نطنز

[ دوشنبه بيست و يكم دي ۱۳۹۴ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ همسنگران ]

سيد اسماعيل! وقتي خبر شهادتت رو محمد اسدي بهم داد؛ اصلا باورم نشد!
فكر كردم دوباره يه بازي جديد راه انداختي تا منو سر كار بذاري ...
آخه مؤمنِ خدا! تو كه قرار نبود به اين زوديا بِري اونور ... پس چي شد؟ چرا بي خداحافظي ... يه تك زنگي ... پيامكي ... ناسلامتي دوستي گفتن، رفيقي گفتن!
يادته چند سال قبل، شبِ شهادت امام صادق ع پشتِ موتور بهم چي گفتي؟ يادته !؟
ولي مطمئنم، اينو هيچكدوم از بر و بچه هاي يادشون نميره كه هي ميگفتي هر كي نخونه، بي ... !
اسمعيل جان!
بخدا دستم ميلرزه قبلِ اسمت بنويسم
من خيلي بدم خيلي، عين چي توو گِلِ دنيا گير كردم ... اما تو رو جدت، اون دنيا هواي مارو داشته باش !

جان دستمو بگير

گيله مرد

[ چهارشنبه بيستم آبان ۱۳۹۴ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ همسنگران ]

قرار نبود به عمليات برود!
نه سن و سالي، نه قد و قامتي و نه هيكلي! انتظاري هم نميشد داشت از يك بچه 11ساله!
كسي اسمش را نميدانست. يعني خودش نگفته بود كه مبادا او را به پشت جبهه منتقل كنند.
شب عمليات رسم بود هر دفعه روضه يكي از شهداي كربلا را مي خواندند تا بچه هاي گردان حسابي عاشورايي بشند!
آنشب قرعه به نام حضرت قاسم خورده بود! بچه ها فقط به او نگاه ميكردند و زار زار گريه مي كردند!
روضه از اين مجسم تر نميشد!
شب، عمليات شروع شد!
بعد عمليات وقتي بچه هاي فرماندهي مشغول گرفتن آمار شدند يكي از كساني كه در سرشماري نبود اون بود.
تمام بچه ها براي پيدا كردنش بسيج شدند، بعد چند مدتي صداي فرياد يكي از بچه ها بلند شد كه: بياين! اينجاست!
وقتي بهش رسيدند آروم خوابيده بود، گلوله مستقيم به گلوش خورده بود، چيزي از پاهاي كوچيكش باقي نمونده بود، شني هاي تانك از روشون رد شده بود!
وقتي بچه ها پيراهنش رو باز كردند تا پلاكش رو در بيارند و آماده انتقال به عقبش بكنند،ديدند روي زير پيرهن تنش با ماژيك و خط بچه گانش نوشته بود:
نام:قاسم!
مي خواستم ببينم چه چيزي هست كه از عسل شيرين تر است!

[ چهارشنبه بيستم آبان ۱۳۹۴ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ 1 همسنگر ]

 

 


به تك تك اين بزرگواران نگاه كن.
همگي راهي به سوي آسمان پيدا كردند...رفتند!
ظاهرا جنگي نيست اما هنوز شهيد ميدهيم...

سبك بالان خراميدند و رفتند...مرا بيچاره ناميدند و رفتند

پير ما ميگويد براي شهادت هنوز فرصت هست...دل را بايد صاف كرد.
اما چه كنم بار گناهانم از اين معبر تنگ عبور نخواهد كرد.
خدايا اندكي بخشش...گذشته و گناهانم را پاك كن و بعد خاكم كن...
اگر شهيد نشويم بايد بميريم!!راه سومي وجود ندارد...

خداوندا روزي شهادت ميخواهم كه از همه چيز خبري هست الا شهادت...
شهادت براي خودت و در راه هدف...

السلام عليك ايتها الصديقة الشهيدة
[ پنجشنبه بيست و پنجم تير ۱۳۹۴ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ 1 همسنگر ]

چقدر اين دست سنگين بود!

قرنها از ماجراي كوچه گذشته و

هنوز گوش شيعه درد ميكند!


[ پنجشنبه بيست و نهم اسفند ۱۳۹۲ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ 1 همسنگر ]

به نام خدايي كه كربلا را آفريد تا ما وطن داشته باشيم.

نه كسي بي آنكه بشنود، مي گويد و نه قلمي بي آنكه آداب نوشتن بداند، مي نويسد.

ليك، نه اين گوش را ادعايي است در شنيدن ملكوتي آواي  قدسيان و نه اين قلم را توان جعل معنا در چينش هنرمندانه واژگان....

بلكه باور آن است كه آنچه از لطف، هديه داده اند، براي شنيدن شماست.

اگر نشنيديد ايراد از «مـــــــن» است....دعايش كنيد.

ما را به بهشت مي برند، يعني هنوز به ما اميدي هست...؟!!

اي رفيقان كربلا را زائرم؛

حرمت خون خدا را زائرم ...

سلام انشاالله دوشنبه عازم كربلام با كاروان پياده

بالاخره فراق پايان گرفت

و ما را به بهشت مي برند.اما نه  بهشتي كه آدم از آن رانده شد...بهشتي كه آدم از آن زاده شد.

فقط  خود خدا مي دونه كه چقدر خوشحالم....

آخه من كجا؟؟؟؟؟؟..... و كربلا كجا???????

اي اهل وفا به يادتان خواهم بود

هنگام دعا به يادتان خواهم بود

حالا كه مسافر ديار عشقم

در كرب و بلا به يادتان خواهم بود

حلالم كنيد ودعام كنيد با معرفت به زيارت و پابوسي عرشيان كربلايي برسم.

كربلا نمان، كربلايي بمان.

كربلايي باش! از آنان كه هم ترس را مي كشند هم مرگ را.

كربلايي باش! حتي اگر ساكن شامي.

كربلايي باش! از آنانكه با مرگ زنده مي شوند.

كربلايي باش! چنان تشنه كه دنيا را جز دود نبيني.

كربلايي باش! از آنانكه پايان را آغاز مي دانند.

كربلايي باش! حتي اگر كربلا نرفته اي.

انشاالله بارها و بارها كربلا بريد و در قطعه اي از بهشت سر دو اهي گير كنيد....بين الحرمين و ميگم. ياعــــــــلي،كربــــــــــــــلا.

حتي براي ما كه رسم مهمان نوازي نمي دانيم،

مهماني تو چــــــــــــقـــــــــــــــــدر شيرين است....


[ شنبه بيست و سوم آذر ۱۳۹۲ ] [ ] [ در آرزوي شهادت ] [ 21 همسنگر ]
افسران - شهيدي كه شهادتش دلِ ما را


به روايت مادر:
شاگرد اخلاق آيت الله خوشوقت بود.
بچه ها مي گويند به حاج آقا گفته بود:"ذكري به من ياد بدين كه من شهيــــــــــد بشم."
حاج آقا گفته بود:"شما الان فقط وظيفه تونه اون جا(سايت نطنز)خدمت كنيد.خدمت شما در اون جا،ظهور آقا امام امام زمان (عج) رو نزديك مي كنه."
دوستانش بعد از شهادت مصطفي رفتند به حاج آقا گفتند:
"حاج آقا!چه ذكري به مصطفي ياد دادي؟؟!"
حاج آقا گفته بود:"تا همين جا ديگه كافيه.بهتره شما خدمت كنيد...نيازي نيست بريد ذكر ياد بگيريد!"

برگرفته از كتاب
-
-
-
+گمنام نوشت:
مصطفي هم رفت، آري! او هم اينجايي نبود...............


خوش به حالتان كه به آرزويتان رسيديد...
برايمان دعا كن......
اين روزها.


- بازدید : | ۲۷ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

خاطرات شهدا


شهيد حمزه خسروي، فرمانده عمليات يكي از گروهان هاي لشكر المهدي(عج) بود. روزي پس از اداي نماز صبح، رو به يكي از برادران روحاني مي كند و مي پرسد: «آقا! اگر كسي خواب امام علي عليه السلام را ببيند، چه تعبيري دارد؟» روحاني در پاسخ مي گويد: «بايد ديد چه خوابي ديده و ماجرا چگونه بوده است.»

شهيد خسروي ديگر چيزي نمي گويد؛ اما دو ساعت بعد، در يكي از محورهاي عملياتي، در حالي كه فرق سرش شكافته شده بود، به ديدار حضرتش شتافت و رستگار شد.

برگرفته از كتاب دو ركعت عشق/ عليرضا قزوه

خانم زهرا(س) گفت: با بچه من چه كار داري؟

من يكي وقتي سر چند شماره از مجله سوره نامه تندي به سيد نوشتم كه يعني من رفتم و راهي خانه شدم. حالم خيلي خراب بود. حسابي شاكي بودم.
پلك كه روي هم گذاشتم «بي بي فاطمه» (صلوات الله عليها) را به خواب ديدم و شروع كردم به عرض حال و ناليدن از مجله، كه «بي بي» فرمود با بچه‌ من چه كار داري؟ من باز از دست حوزه و سيد ناليدم، باز «بي بي» فرمود: با بچه من چه كار داري؟ براي بار سوم كه اين جمله را از زبان مبارك «بي بي» شنيدم، از خواب پريدم. وحشت سراپاي وجودم را فرا گرفته بود و اصلا به خود نبودم تا اينكه نامه اي از سيد دريافت كردم. سيد نوشته بود: «يوسف جان ! دوستت دارم. هر جا مي خواهي بروي، برو! هر كاري كه مي خواهي بكني، بكن! ولي بدان براي من پارتي بازي شده و اجدادم هوايم را دارند» ديگر طاقت نياوردم و راه افتادم به سمت حوزه و عرض كردم سيد پيش از رسيدن نامه ات خبر پارتي ات را داشتم و گفتم آنچه را آن شب در خواب ديده بودم.

راوي:يوسفعلي ميرشكاك
داد زد:خدا لعنتت كند

احتمالاً زمستان سال 68 بود كه در تالار انديشه فيلمي را نمايش دادند كه اجازه اكران از وزارت ارشاد نگرفته بود. سالن پر بود از هنرمندان، فيلمسازان، نويسندگان و ... در جايي از فيلم آگاهانه يا ناآگاهانه، داشت به حضرت زهرا سلام الله عليها بي ادبي مي‌شد. من اين را فهميدم. لابد ديگران هم همين طور، ولي همه لال شديم و دم بر نياورديم. با جهان بيني روشنفكري خودمان قضيه را حل كرديم. طرف هنرمند بزرگي است و حتما منظوري دارد و انتقادي است بر فرهنگ مردم اما يك نفر نتوانست ساكت بنشيند و داد زد: خدا لعنتت كند! چرا داري توهين مي‌كني؟!
همه سرها به سويش برگشت در رديف‌هاي وسط آقايي بود چهل و چند ساله با سيمايي بسيار جذاب و نوراني. كلاهي مشكي بر سرش بود و اوركتي سبز بر تنش. از بغل دستي‌ام (سعيد رنجبر) پرسيدم: «آقا را مي‌شناسي؟»
گفت: «سيد مرتضي آويني است.»
مفهوم زيباي آزادي

صداي گنجشكها فضاي حياط را پر كرده بود, باباي مدرسه جارو به دست از اتاقش بيرون آمد. مرتضي! مرتضي! حواست كجاست؟ زنگ كلاس خورده و مرتضي هراسان وارد كلاس شد. آقاي مدير نگاهي به تخته سياه انداخت. روي آن با خطي زيبا نوشته شده بود: «خليج عقبه از آن ملت عرب است.» ابروانش به هم گره خورد. هر كس آن را نوشته, زود بلند شود. مرتضي نگاهي به بچه‌هاي كلاس كرد. هنوز گنجشك‌ها در حياط بودند. صداي قناري آقاي مدير هم به گوش مي‌رسيد. دوباره در رويا فرو رفت.
يكي از بچه‌ها برخاست: «آقا اجازه! اين را «آويني» نوشته.» فرياد مدير «مرتضي» را به خود آورد:
«چرا وارد معقولات شده‌اي؟ بيا دم دفتر تا پرونده‌ات را بزنم زير بغلت و بفرستمت خانه.»
معلم كلاس جلو آمد و آرام به مدير چيزي گفت. چشمان مدير به دانش‌آموزان دوخته شد. قليان احساسات كودكانه‌ مرتضي گوياي صداقت باطني‌اش بود و مدير ...
«سيد مرتضي» آرام و بي‌صدا سرجايش بازگشت. اما هنوز صداي گنجشكان حياط و قناري آقاي مدير به گوش مي‌رسيد. آزادي مفهوم زيباي ذهن كودك شد.
تعلقات سيد مرتضي

كتابچه دل سيد پر بود‏،
آن را كه مي‌گشودي، صدف عشق را مي‌ديدي كه درونش مرواريد محبت اباعبدالله (ع) و ايمان به خدا مي‌درخشيد. همه وجودش را به امام عشق بخشيده بود. خانه، ماشين و مال، چيزهايي بودند كه در مخيله‌اش نمي‌گنجيد.
سرانجام دنيا را رها كرد و فرياد زنان با پاي برهنه در برهوت كربلا دويد.
فقط براي سالار شهيدان خواند و نوشت. آسماني بود‎، متواضع و بلندنظر،
در برنامه دانشجويي «رقص علم» به خواهش دانشجويي، از مولايش نوشت.
برق سكه‌ها چشمانش را خيره نكرده بود، اين عشق بود كه قلبش را بي‌تاب ساخته و قلمش را لرزان.
اعتراض كردم، سيد سالهاست كه مي‌نويسي و مي‌خواني اما هنوز ...
كلامش سردي سخنم را قطع كرد : «اصلاً تعلقي غير از اين موضوعات ندارم...»

منبع : كتاب همسفر خورشيد
راوي:آقاي همايونفر

ندامت

صفحه سپيد تقدير ورق خورد،
اما سياهي گناهان من هر ساعت پاكي و صداقت اين دفتر را تيره مي‌ساخت.
سرخي افق دل آسمان را خونين ساخته بود.
كه من دل سيد را شكستم.
از شدت ناراحتي به حياط آمدم
نگاه هراسان، دل بيقرار و لبان لرزان من،
همه گوياي ندامت بود. قدمي بر جلو راندن و سه فرسخ از دل به عقب بازگشتن.
سيد مرتضي در را بست، به نماز ايستاد.
او هنوز دفتر اخلاصش سپيد بود.
ساعتي بعد در خيابان در آغوشش بودم.
گويي اتفاقي نيفتاده است.

منبع : كتاب همسفر خورشيد
راوي:محمدي نجات

زندگي و نماز

به نماز سيد كه نگاه مي‌كردم،
ملائك را مي‌ديدم كه در صفوف زيباي خويش او را به نظاره نشسته‌اند.
رو به قبله ايستادم. اما دلم هنوز در پي تعلقات بود.
گفتم: «نمي‌دانم‏, چرا من هميشه هنگام اقامه نماز حواسم پرت است.»
به چشمانم خيره شد.
«مواظب باش! كسي كه سرنماز حواسش جمع نباشد، در زندگي نيز حواسش اصلاً جمع نخواهد شد.»

گفت و رفت.

اما من مدتها در فكر ارتباط ميان نماز و زندگي بودم.
«نماز مهمترين چيز است، نمازت را با توجه بخوان» (1). بار ديگر خواندم, اما نماز سيد مرتضي چيز ديگري بود.
1- از سخنان سيد مرتضي آويني

منبع: كتاب همسفر خورشيد
راوي: اكبر بخشي

دفتر سپيد, قلمي سرخ

به چشمانش كه نگاه كردم،
تبلور ايمان را يافتم
سر بر خاك كه مي‌نهاد،
هق‌هق اشك بود و ناله‌هاي بي‌قرار
درست از همانجا حضور خدا را حس مي‌كردي
لحظه لحظه رسيدن به قرب الهي را
خاكي و متواضع با لباس ساده بسيج
دست در دست دلاوران از حماسه سازان گفت،
زمان گذشت و زمانه عوض شد. اما سيد هنوز با دهان روزه و دعاي زير لب از سفرهاي سبز آسماني شاهدان جان بر كف، بر دفاتر سپيد با قلمهاي
سرخ مي‌نوشت.

منبع: كتاب همسفر خورشيد
راوي: دالايي

سفر حج

سفر حج ، ميقات با خداي عشق با پاي دل راه سخت صفا و مروه را پيمودن كار عاشقان است. بين آنكه دلش مشتاق باشد،‌ با آنكه پايش مشتاق باشد فاصله‌اي است به وسعت آسمان تا زمين.
مرتضي كه از اين سفر بازگشت،‌ به ديدارش رفتيم، در عرفات گم شده بود، مي‌گفت: «آنقدر گشتم تا توانستم كاروان خودمان را پيدا كنم. خيلي برايم عجيب بود. من كه گم بشوم ديگر چه توقعي ازآن پيرمرد روستايي است.»
لبخندي بر لبانش نشست و ادامه داد :« بعد يادم آمد كه اي بابا! حديث داريم كه هركس در عرفات گم بشود خدا او را پذيرفته است.»
صحراي عرفات، حضور صاحب‌الزمان (عج) و دل بي‌قرار آويني، اگر تمام اشك‌هايش در جبهه بي‌شاهد بود،‌ آنجا كه ديگر مولايش دل بي تاب سيد را مي‌ديد. آنجا كه حجه‌بن‌الحسن(عج) اشك را از روي گونه‌هاي مردان خدا پاك مي‌كند، دستانش را مي‌گيرد،‌ تا راه را گم نكند سيدي دست در دست سيدي والامقام هفت وادي عشق را با پاي جان مي‌دود.

منبع: همسفر خورشيد

راوي:‌ شهيد سيد مرتضي آويني
پارتي بازي
از شدت عصبانيت دستانم مي لرزيد.
صورتم سرخ شده بود.
كاغذ را برداشتم.
لرزش قلم بر روي كاغذ و نوشته‌اي تيره بر روي آن
اعترافي از روي ناداني به سيدي بزرگوار
به خانه رفتم
خسته از سختيهاي روزگار چشمانم را بستم
در عالم رؤيا
صديقه طاهره را ديدم، زهراي اطهر(س) در مقابلم ايستاد.
از مشكلاتم گفتم و سختيهاي مجله سوره
حضرت فرمودند: با فرزند من چه كار داري؟
و باز گلايه از سيد مرتضي و حوزه هنري
دوباره فرمودند: با فرزند من چه كار داري؟
و سومين بار ازخواب پريدم
غمي بزرگ در دلم نشست، كاش زمين مرا مي‌بلعيد و زمان مرا به هزاران سال پيش‌تر پرت مي‌كرد.
مدتي بعد نامه‌اي به دستم رسيد :«يوسف جان! دوستت دارم، هرجا مي خواهي بروي برو،‌ هركاري مي خواهي انجام بده، ولي بدان براي من پارتي‌بازي شده است،‌ اجدادم هوايم را دارند»
ساعتي بعد در مقابلش ايستادم.
سيد جان! پيش از رسيدن نامه خبر پارتي بازي‌ات راداشتم.

منبع: همسفر خورشيد
راوي: برادر يوسفعلي مير‌شكاك

نخل تنومند

شب جمعه
و مردي در كنار محراب مسجد عشق (جمكران)
«يا غياث المستغيثين»
بغضي بود كه در گلو مي‌شكست
صداي هق هق گريه‌هاي مرد و شانه‌هاي لرزانش
مرا متوجه او ساخت
پس از اتمام دعا كنارش نشستم
معصوميت نگاه او و چهره من در مردمك چشمانش
ناگهان تمام وجودم لرزيد
با ديدن كتاب حافظ
گفت: «برايم فال بگير.»
و خواجه قرعه فال را به نام او انداخت
«خرم آن روز كزين منزل ويران بروم.»
و حالا زمزم اشك بود كه غربتش را فرياد مي‌زد.
چند ساعت بعد عازم رفتن شد
پرسيدم: «نامت چيست؟»
گفت: «مهره‌اي گم شده در صفحه شطرنج الهي»
دو سال گذشت
اما طنين صدايش در ذهنم بود.
بار ديگر
او را در محفل عاشقان مولا يافتم.
نامش را پرسيدم.
گفتند: «سيدي از عاشقان سلسله ولايت است.»
در تكرار مكرر آن محفل
شبي از شبها به اصرار دوستان فقط براي دل او سروده‌اي را خواندم
او برعكس سجاده‌نشينان خانقاهي بود كه دعوت به حق را با دعوت خود اشتباه گرفته بودند.
اي كاش من مريد اين يل پهنه عرفان و عشق حق بودم.
او را دوست داشتم بدون اينكه حتي نامش را بدانم.
سرانجام از اين منزل ويران رخت بربست.
و من تازه فهميدم كه چه پربار بود‏, اين نخل تنومند و سر به زير

منبع: همسفر خورشيد عشق

خضر زمان

نگران بود و اميدوار. شايد آيندگان عاشق‌تر باشند.
عشق يعني همانند موسي (ع) به دنبال خضر(ع) زمانت، مهر سكوت برلب، با چشماني بسته، دل به جاده سپردن. در اين وادي چرا؟ معنا ندارد ناگهان شكوه‌هاي ديرينه سيد مرتضي سرباز كرد.
«صداي من به جايي نمي‌رسد، اما اگر مي‌شد برسد، بايد در اين مملكت براي سريان و نفوذ گسترده‌تر رأي ولايت فقيه تلاش كرد. نبايد راضي شد و گذاشت كه اوامر آقا در پيچ و خم توجيهات و تفسيرهاي غلط معطل بماند. اين آخرين سفارش بود. پس اگر براي لحظه‌اي مردد شدي، بدان تو مرد ميدان و عمل نيستي.

منبع : كتاب همسفر خورشيد

مرد باراني

تالار انديشه مملو از هنرمندان،‌ نويسندگان،‌ فيلمسازان و ... بود.
به سختي وارد سالن شدم.
فيلم اجازه اكران نداشت. آرام در كنار سعيد رنجبر نشستم.
ناگهان در ميان متن فيلم آگاهانه يا ناآگاهانه (غير مستقيم) به صديقه طاهره توهين شد.
سكوت تلخي بر فضا حاكم گشت.
در خيا ل خود با روشنفكري قضيه را حل كرديم:‌«حتماً انتقادي است بر فرهنگ عامه مردم»
در همين لحظه مردي با كلاه مشكي و اوركت سبز برخاست.
نگاه‌ها به طرف او برگشت. «خدا لعنت كند چرا توهين مي كني؟»
سيد مرتضي بود كه مي خواست بر سر جهان فرياد بزند،‌ او تنها ايستاده بود.
از ذهنم گذشت چرا؟ چرا فاطمه (س) در تمام اعصار مظلوم است.

منبع : همسفر خورشيد
راوي : رضا رهگذر

داروي درد وصال

مرتضي خيلي خسته بود، خسته عشق و همه مي‌دانند كه نوشداروي اين درد، وصال است. در عمليات طريق‌القدس علي به شهادت رسيد و در آغوش آويني آخرين نفس را كشيد، اين‌بار خون بود كه از ديدگان مرتضي مي چكيد، برايش سخت بود، علي در نزديكي او شهيد شود و او كه كمي جلوتر بود....
وقتي عشق حسين (ع) در جانت ريشه كرد،‌ ديگر قدرت ماندن نداري، در قافله حسين(ع) كسي قصد ماندن ندارد همه بار سفر بسته‌اند،‌ آن‌روز كه رضا در كنار او به شهادت رسيد، قريب دو ساعت مرتضي بي‌تاب و سرگردان در شلمچه راه مي‌رفت، بي‌قرار بود گمان مي‌كرد از قافله جا مانده است،‌ يا اينكه قافله سالار او را در كاروان خويش نپذيرفته است. آرام پرسيدم :«مرتضي جان چرا پريشاني؟» بغض گلويش را فشرد :‌«من نمي‌فهمم چرا در اين مدت من شهيد نشده‌ام.درست مي‌ديدم كه درآخرين لحظه تير به افراد نزديك من مي‌خورد و من سالم از كنار آنها بلند مي‌شوم»
منبع: همسفر خورشيد
در باغ شهادت باز است

آن روزگار اتاق بچه‌هاي سوره تنها محفل انس كساني بود كه «هنر ديانت مدار» را بر «دئانت هنرمدار» ترجيح مي‌دادند. آن روز تازه خبر شهادت سفير فرهنگ ولايت «صادق گنجي» را در روزنامه‌ها نوشته بودند. وارد اتاق كه شدم بوي خوش عطر «تي‌رز» به مشامم رسيد، فهميدم كه سيد آنجاست. مقابل پنجره ساكت و منتظر ايستاده بود. جلو رفتم. دانه هاي درشت اشك گونه‌هايش را نوازش مي‌كرد، با صداي بلند گفتم:«خدا قوت آقا مرتضي!» يكي از بچه‌ها سريع مرا به سكوت دعوت كرد، همانجا سر جايم نشستم نمي‌دانستم حالش بد است».
ناگهان برگشت و با بغض گفت: « مي بيني حسين؟ مي بيني چه جوري داريم در جا مي زنيم ؟
هفته پيش با او بوديم. كاش او را مي شناختي. گل بود! به خدا گل بود، اونم چه گلي!... خوش به حالش
كي فكر شو مي كرد به اين قشنگي اونم بعد از اين همه مدت كه از قطعنامه مي گذره بره ؟»
ديگر چيزي نگفت. هق هق گريه امانش را بريد. او عاشق رفتن بود و بالاخره پر كشيد.

منبع: گفتگو با آقاي حسين بهزاد

در حضور غربت ياران

سيد دل پرخوني داشت، همراهانش با صداي «يارب»‌هاي او در نيمه‌شب

آشنا بودند. پاسي از شب كه مي‌گذشت، در انتظار صداي ناله‌هاي آويني چشمانشان را باز مي‌كردند مرتضي مرثيه‌سرا بود، دلي عاشورايي داشت قصه وصال، روح بي‌تابش را عاشق مي‌ساخت. يكبار در دوكوهه به او گفتم: شهيد داوود يكبار در زمين خيس پادگان به زمين افتاد و گريه كرد وقتي علت گريه‌اش را پرسيدم، پاسخ داد:«ياد عباس (ع) افتادم كه هنگام به زمين افتادن دست نداشت، حتماً‌ خيلي سخت به زمين افتاده است. با شنيدن اين سخن گريه مجال صحبت را از مرتضي گرفت، همانجا در پادگان نشست، ساعت‌ها به ياد غربت عباس‌بن‌علي (ع) و داوود گريست. گوئي پرده‌هاي غيب را از چشمانش گرفته بودند، داوود را در زمين صبحگاه مي‌ديد. لب به سخن گشود، داوود بايد مي‌رفت. برخاست،‌ پا برجاي گام‌هاي داوود نهاد. مرتضي مردي آسماني بود كه پاي بر خاك داشت.

منبع : كتاب هسفر خورشيد.
راوي : برادر رضا برجي

مرواريد گم شده يقين

در عمليات كربلاي پنج،‌ سيد مرتضي مسئول اكيپ بود.
از آسمان آتش مي باريد. از شدت سرما بدنمان مي لرزيد. آويني گفت :« بايد به جاده فاطمه الزهرا (س) كه زير آتش عراقيهاست، برويم.»
مدتي بعد «مرادي نسب»، «والايي» و «عباسي» هر سه نفر از جاده باز گشتند. از سر و صدا چشمانم را باز كردم؛ اما دوباره بي هوش افتادم.
يك ساعت بعد بيدار شدم، مرتضي بيرون سنگر نماز شب مي خواند،
با خودم گفتم : « اين مرد خستگي ندارد»
براي نماز صبح همه بچه ها را بيدار كرد، بعد از اقامه نماز دوباره به خط رفتيم.
حاجي فقط تا رسيدن به خط خوابيد. در خط مقدم شجاعانه مي دويد،
اصلا لزومي نداشت كارگردان آنجا باشد، مسئوليتهايي كه در شهر داشت بايد مانع حضور او در جبهه مي شد،
ترس و خستگي در قاموس مرتضي راه نداشت،
او در جبهه به دنبال چيز ديگري بود.
«مرواريد گم شده يقين كه سخت پيدا مي شد.»

منبع : كتاب هسفر خورشيد
راوي: آقاي همايونفر

گل سرخ

مرتضي چون گلي سرخ ميان بچه هاي روايت مي درخشيد، همه از تلألو وجود او جان مي گرفتند،
اميد حرف اول چشمان بغض آلودش بود، با وجود تمام غصه هاي سالهاي جنگ و شهادت دوستان بر روي دو پايش ايستاده بود.
اما هنوز در سر سودايي داشت، ‌دلش نمي خواست مردم اسطوره هاي ايمان را به فراموشي بسپارند.
«روايت فتح» دوباره به راه افتاد. اما همه گله داشتند كه آن روح و نواي قبلي در فيلمها نيست.
كار «روايت» پس از جنگ سخت تر شده بود،‌ حاجي با عصبانيت به بچه ها گفت:« شما را به خدا در مورد من هر فكري مي خواهيد بكنيد
اما در مورد اين يكي ديگر قضاوت نكنيد، روايت فتح اصلا از من نيست،

از يك جاي ديگر است.

مشكل ما اين است كه مقدار فيلم هايي كه در دسترس داريم، محدود است و
براي اجراي امر آقا مجبوريم براي زنده نگهداشتن و استمرار روايت فتح،‌ آن را كمي طولاني تر كنيم،‌ چون در حال حاضر
دستمان به فيلمهاي جنگ در آرشيو صدا و سيما نمي رسد.

منبع: كتاب همسفر خورشيد
راوي: دوست شهيد

معناي زندگي

مرتضي دل‌بسته بود، ناله‌هاي شبانه‌اش دردي جانكاه در دل داشت، كه با هق‌هق گريه مي‌آميخت.
سيد بارها و بارها بر ايمان از شهادت گفت: از رفتن به سوي نور، پرواز كردن، بي‌دل شدن، سجده‌گاه خويش را با خون، سرخ نمودن، و راهي بي‌پايان تا اوج هستي انسان گشودن.

به ياد دارم كه در مورد زندگي و مرگ گفت:« زندگي كردن با مردن معني مي‌يابد، كليد ماجرا در مردن است، نه زندگي كردن».

چگونه مردن برايش مهم بود؛ و خداوند آرزويش را به سر منزل مقصود رساند.


- بازدید : | ۲۷ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

زندگي نامه شهيد جوادشاعري

مي‌خواهم با سند شهادت پسرم به ديدار خدا بروم

اين لباس را پيش از آخرين اعزامش بر تن داشت. وصيت كرده‌ام، پيش از اينكه از دنيا بروم، اين لباس را در كنارم بگذارند تا با آرامش به فرزند شهيدم ملحق شوم.

به گزارش تا شهدا؛ همزمان با باز شدن درب ورودي خانه، مادر شهيد با چهره‌اي خندان از روي صندلي به سختي برمي‌خيزد. قاب عكسي كنار ميز براي لحظاتي نگاه‌مان را از چهره مادر مي‌دزدد. چشمان جوان با محاسن و موهاي بلند از داخل قاب مي‌درخشد. نگاهمان را از قاب عكس دزديده و به سمت مادر كه با مهرباني آغوشش را باز كرده است، مي‌دوزيم.


مادر گوشه‌اي نشسته و بقچه‌ي سفيد رنگي را كنارش مي‌گذارد. رضا تنها برادر شهيد ضمن احوالپرسي، مي‌گويد: «من بعد از شهادت جواد به دنيا آمدم؛ اما در زنده نگه داشتن ياد و خاطره شهيد تمام سعي‌ام را به كار بردم. چندي پيش، پيشنهاد ثبت زندگي‌نامه برادرشهيدم را به نويسنده نام آشناي دفاع مقدس، محمد علي گوديني دادم و ايشان نيز با كمال ميل پذيرفتند. آقاي گوديني كتابي تحت عنوان «چتربازي در امواج» در خصوص زندگي‌نامه شهيد «جواد شاعري» نوشتند. پس از چاپ كتاب نويسنده روايت كرد: «اواسط كار به خاطر كمبود محتوا نااميد شده بودم. روزي در مسجد، بعد از اقامه نماز خطاب به تصوير شهيد، از وي خواستم مددي برساند تا كتاب را چاپ كنم.»

رضا برادر شهيد كنار مادر نشسته و ادامه مي‌دهد: «همه مادرم را سيدخانم صدا مي‌زنند. وي هم مانند همسران و مادران ديگر شهدا در دوران جنگ تحميلي ايستادگي كرد و نگذاشت هيچ كس غمش را ببيند؛ حتي زماني كه خبر شهادت جواد داداش را شنيد، گريه نكرد.»

«معصومه سادات پرپنچي» مادر شهيد، رشته كلام را به دست مي‌گيرد و مي‌گويد: «جواد مسئول آموزش نظامي ناحيه ابوذر بود. در عمليات فتح المبين و بيت المقدس نيز شركت داشت. وي آرپي‌جي زن بود. بر اثر موج انفجار كمي شنوايي‌اش هم كم شده بود. در عمليات بيت المقدس نيز موشكي در كنارش منفجر و مجروح شد، اما پس از بهبودي مجدد به جبهه برگشت.

جواد در عمليات كربلاي 4 از ناحيه پا دچار سوختگي شد. با چنين درصد مجروحيتي در عمليات سرنوشت ساز كربلاي 5 دوباره به عنوان بسيجي شركت كرد. آخرين روزي كه داشت، خداحافظي مي‌كرد از درب خانه تا سر كوچه چندين بار برگشت و من را نگاه كرد. تا آن زمان در خانواده شهيد نداشتيم و هرگز تصور نمي‌كردم كه فرزندم نخستين شهيد خانواده شود.»

وي به خبر شهادت نخستين فرزندش اشاره كرده و مي‌گويد: «دامادم كه پيش از ازدواج نيز از رفقاي جواد بود، روزي كه پسرم شهيد شد به خانه ما آمد و گفت: خانه را مرتب كنيد، حاج آقا امامي، امام جماعت مسجد محل قرار است براي سخنراني به منزل شما بيايند. متوجه دليل حضورش در منزلمان شدم و گفتم «جواد شهيد شده؟ سرش را پايين انداخت و گفت بله.» اشكي از چشمم سرازير نشد، اما دخترم شروع به گريه كرد.

وقتي خبر شهادت را شنيدم. همراه دختر و پسر عمويم كه روحاني بود، به معراج الشهدا رفتيم. خودم پارچه روي پيكر جواد را برداشتم. سري در بدن نداشت، تير دوشكا چيزي از چهره فرزندم باقي نگذاشته بود. پيكرش را بوسيدم و گفتم «شهادتت مبارك». گويي خداوند  نيروي عجيبي به من داده بود. همه اطرافيان گريه مي‌كردند؛ اما از چشمانم اشكي سرازير نشد. خودش خواسته بود كه برود، پس دليلي بر گريه كردن، نبود. اطرافيان براي داشتن چنين روحيه‌اي تحسينم مي‌كردند، اما من تنها به آرزوي جواد فكر مي‌كردم. زماني كه جواد شهيد شد به ياد سخن حضرت امام(ره) در زمان تبعيد افتادم كه فرمودند: «سربازان من در گهواره ها هستند.» همسايه‌ها از شهادت جواد مطلع شده بودند، اما تصورشان اين بود كه ما نميدانيم به همين جهت براي عرض تسليت به خانه‌مان نيامدند.

مرحوم حاج آقا امامي روحاني مسجد ، محبوبيت خاصي در محله امامزاده حسن(ع) و آذري داشت. ايشان هر سال جهت سخنراني سالگرد شهادت جواد، حضور داشتند. در يكي از مراسم‌هاي يادبود، خطاب به همسرم، گفت: «جواد به گردن ما خيلي حق داشت. سال‌ها در مسجد به نيروها آموزش اسلحه داد. جواد در هر شرايطي خود را براي كمك به مسجد مي‌رساند، به همين خاطر من هم هر ساله براي مراسم يادبود خودم را مي‌رسانم.» تا آن زمان ما از تمامي فعاليت‌هاي جواد در مسجد باخبر نبوديم. وي مسوول آموزش نظامي بود در بين دوستانش به «جواد چريك» معروف بود.»

مادر شهيد شاعري نيز همچون مادران شهداي مدافع حرم در برهه اي از تاريخ، كنايه و زخم زبان‌هايي را شنيده است و در اين خصوص مي‌گويد: «هر بار كه از سوريه شهيدي مي‌آورند، دلم ميگيرد؛ زيرا حال مادرهاي اين شهدا را درك مي‌كنم. كنايه‌هايي كه برخي از مردم امروز به خانواده اين شهدا ميزنند را، من هم شنيده‌ام. روز تشييع جواد يك نفر از كنارمان گذشت و نيشخندي زد؛ اما من از اينكه فرزندم در راه حق به شهادت رسيده بود، ابراز پشيماني نمي‌كردم.»

مادر شهيد شاعري كه در طي چند سال، چهار تن از اعضاي خانواده‌اش را از دست داده‌ است، مي‌گويد: «علي پسر ديگرم چند سال بعد دقيقا در سالروز شهادت جواد به رحمت خدا رفت و در سال 71 هم پسر سومم در اثر سانحه‌اي كه در پايگاه بسيج و مسجد محل برايش رخ داد، بعد از تحمل هشت سال بيماري، فوت كرد. همسرم هم مدتي بعد به فرزندانمان پيوست.» دقايقي سكوت در اتاق حاكم شد.

وي بقچه سفيدي كه كنارش بود را آرام باز و لباسي خارج كرد و ادامه داد: «جواد در 20 روزگي از زلزله بوئين زهرا نجات يافت تا در جواني به انقلاب و اسلام خدمت كند. در زادگاه پدري ما قريب 30 نفر در زلزله فوت شدند، اما فرزند 20 روزه من زنده ماند و اين به نظرم معجزه بود. هر شب قبل از خواب براي عاقبت به خيري جوانان دعا مي‌كنم. من هم مي‌خواستم فرزندانم را در رخت دامادي ببينم، اما سرنوشت اين‌گونه برايم رقم زد. اين لباس را پيش از آخرين اعزامش بر تن داشت. وصيت كرده‌ام كه پيش از اينكه از دنيا بروم اين لباس را در كنارم بگذارند تا با آرامش به سوي فرزند شهيدم بروم.»

با شنيدن سخنان مادر شهيد اشك در چشم حاضران حلقه زد. به ياد بيانات رهبرمعظم انقلاب افتادم كه فرمودند: «شبهاي كربلاي 5 شبهاي قدر اين انقلاب است.» جواد شاعري نيز مانند ديگر همرزمان غواصش بدون جان پناه در سرماي طاقت فرساي زمستان 65 با اصابت تركش دوشكا به سر، ميان نيزارها به شهادت رسيد.


- بازدید : | ۲۳ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

زندگينامه: مهدي باكري (1333 - 1363)


مهدي باكري در سال 1333 در شهرستان مياندوآب در يك خانواده مذهبي به دنيا آمد.

وي در دوران كودكي، مادرش را از دست داد. تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در اروميه به پايان رساند و در دوره دبيرستان (همزمان با شهادت برادرش علي باكري به دست دژخيمان ساواك) وارد جريانات سياسي شد.

پس از اخذ ديپلم با وجود آنكه از شهادت برادرش بسيار متاثر و متالم بود، به دانشگاه راه يافت و در رشته مهندسي مكانيك مشغول تحصيل شد. از ابتداي ورود به دانشگاه تبريز يكي از افراد مبارز اين دانشگاه بود. او برادرش حميد را نيز به همراه خود به اين شهر آورد.

مهدي باكري در طول فعاليت‌هاي سياسي خود (طبق اسناد محرمانه بدست آمده) از طرف سازمان امنيت آذربايجان شرقي (ساواك) تحت كنترل و مراقبت بود. پس از مدتي حميد را براي برقراري ارتباط با ساير مبارزان، به خارج از كشور فرستاد تا در ارسال سلاح گرم براي مبارزين داخل كشور فعال شود.

مهدي باكري در دوره سربازي با تبعيت از اعلاميه حضرت امام خميني (رحمت الله عليه) - در حالي كه در تهران افسر وظيفه بود - از پادگان فرار و به صورت مخفيانه زندگي كرد و فعاليت‌هاي گوناگوني را در جهت پيروزي انقلاب اسلامي نيز انجام داد.

پس از پيروزي انقلاب و به دنبال تشكيل سپاه پاسداران انقلاب اسلامي به عضويت اين نهاد درآمد و در سازماندهي و استحكام سپاه اروميه نقش فعالي را ايفا كرد. پس از آن بنا به ضرورت، دادستان دادگاه انقلاب اروميه شد. همزمان با خدمت در سپاه، به مدت 9 ماه با عنوان شهردار اروميه نيز خدمات ارزنده‌اي را از خود به يادگار گذاشت.

ازدواج مهدي باكري مصادف با شروع جنگ تحميلي بود. مهريه همسرش اسلحه كلت او بود. دو روز بعد از عقد به جبهه رفت و پس از دو ماه به شهر برگشت و بنا به مصالح منطقه، با مسئوليت جهاد سازندگي استان، خدمات ارزنده‌اي براي مردم انجام داد.

مهدي باكري

مهدي باكري در مدت مسئوليتش به عنوان فرمانده عمليات سپاه اروميه تلاش‌هاي گسترده‌اي را در برقراري امنيت و پاكسازي منطقه از لوث وجود وابستگاه و مزدوران شرق و غرب انجام داد و به‌رغم فعاليت‌هاي شبانه‌روزي در مسئوليت‌هاي مختلف، پس از شروع جنگ تحميلي، تكليف خويش را در جهاد با كفار بعثي و متجاوزين به ميهن اسلامي ديد و راهي جبهه‌ها شد.

مهدي باكري با استعداد و دلسوزي فراوان خود توانست در عمليات فتح‌المبين با عنوان معاون تيپ نجف اشرف در كسب پيروزي‌ها موثر باشد. در اين عمليات يكي از گردانها در محاصره قرار گرفته بود، كه ايشان به همراه تعدادي نيرو، با شجاعت و تدبير بي‌نظير آنان را از محاصره بيرون آورد.

در همين عمليات در منطقه رقابيه از ناحيه چشم مجروح شد و به فاصله كمتر از يك ماه در عمليات بيت‌المقدس (با همان عنوان) شركت كرد و شاهد پيروزي لشكريان اسلام بر متجاوزين بعثي بود. در مرحله دوم عمليات بيت‌المقدس از ناحيه كمر زخمي شد و با وجود جراحت‌هايي كه داشت در مرحله سوم عمليات، به قرارگاه فرماندهي رفت تا برادران بسيجي را از پشت بي‌سيم هدايت كند.

در عمليات رمضان با سمت فرماندهي تيپ عاشورا به نبرد بي‌امان در داخل خاك عراق پرداخت و اين بار نيز مجروح شد، اما با هر نوبت مجروحيت، وي مصممتر از پيش در جبهه‌ها حضور مي‌يافت و بدون احساس خستگي براي تجهيز، سازماندهي،‌ هدايت نيروها و طراحي عمليات، شبانه‌روز تلاش مي‌كرد. در عمليات مسلم بن عقيل با فرماندهي او بر لشكر عاشورا و ايثار رزمندگان سلحشور، بخش عظيمي از خاك گلگون ايران اسلامي و چند منطقه استراتژيك آزاد شد.

مهدي باكري در عمليات والفجرمقدماتي و والفجر يك، دو، سه و چهار با عنوان فرمانده لشكر عاشورا، به همراه بسيجيان غيور و فداكار، در انجام تكليف و نبرد با متجاوزين، آمادگي و ايثار همه‌جانبه‌اي را از خود نشان داد.

مهدي باكري

در عمليات خيبر زماني كه برادرش حميد، به درجه رفيع شهات نايل آمد، با وجود علاقه خاصي كه به او داشت، بدون ابراز اندوه با خانواده‌اش تماس گرفت و چنين گفت: شهادت حميد يكي از الطاف الهي است كه شامل حال خانواده ما شده است.

وي در نامه‌اي خطاب به خانواده‌اش نوشت: من به وصيت و آرزوي حميد كه باز كردن راه كربلا مي‌باشد همچنان در جبهه‌ها مي‌مانم و به خواست و راه شهيد ادامه مي‌دهم تا اسلام پيروز شود. تلاش فراوان در ميادين نبرد و شرايط حساس جبهه‌ها، را از حضور در تشييع پيكر پاك برادر و همرزمش كه سالها در كنار بود بازداشت. برادري كه در روزهاي سراسر خطر قبل از انقلاب، در مبارزات سياسي و در جبهه‌ها، پا به پاي مهدي، جانفشاني كرد.

نقش مهدي باكري و لشكر عاشورا در حماسه قهرمانانه خيبر و تصرف جزاير مجنون و مقاومتي كه آنان در دفاع پاتكهاي توان فرساي دشمن از خود نشان دادند بر كسي پوشيده نيست. در مرحله آماده‌سازي مقدمات عمليات بدر، اگرچه روزها به كندي مي‌گذشت اما مهدي با جديت، همه نيروها را براي نبردي مردانه و عارفانه تهييج و ترغيب كرد و چونان مرشدي كامل و عارفي واصل، آنچه را كه مجاهدان راه خدا و دلباختگان شهادت بايد بدانند و در مرحله نبرد بكار بندند، با نيروهايش درميان گذاشت.

نحوه شهادت:

بعد از شهادت برادرش حميد و برخي از يارانش، روح در كالبد ناآرامش قرار نداشت و معلوم بود كه به زودي به جمع آنان خواهد پيوست. پانزده روز قبل از عمليات بدر به مشهد مقدس مشرف شد و با تضرع از آقاعلي‌بن موسي‌الرضا (ع) خواسته بود كه خداوند توفيق شهدت را نصيبش نمايد. سپس خدمت حضرت امام خميني(ره) و حضرت آيت‌الله خامنه‌اي رسيد و با گريه و اصرار و التماس درخواست كرد كه براي شهادتش دعا كنند.

اين فرمانده دلاور در عمليات بدر در تاريخ 25/11/63، به خاطر شرايط حساس عمليات، طبق معمول، به خطرناكترين صحنه‌هاي كارزار وارد شد و در حالي كه رزمندگان لشكر را در شرق دجله از نزديك هدايت مي كرد، تلاش مي‌نمود تا مواضع تصرف شده را در مقابل پاتكهاي دشمن تثبيت نمايد، كه در نبردي دليرانه، براثر اصابت تير مستقيم مزدوران عراقي، نداي حق را لبيك گفت و به لقاي معشوق نايل گرديد.

مهدي باكري

هنگامي كه پيكر مطهرش را از طريق آبهاي هورالعظيم انتقال مي‌دادند، قايق حامل پيكر وي، مورد هدف آرپي‌جي دشمن قرار گرفت و قطره ناب وجودش به دريا پيوست.

او با حبي عميق به اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) و عشقي آتشين به اباعبدالله‌الحسين(عليه السلام) و كوله‌باري از تقوي و يك عمر مجاهدت في سبيل‌الله، از همرزمانش سبقت گرفت و به ديار دوست شتافت.

بيانات شهيد مهدي باكري قبل از شروع عمليات بدر:

همه برادران تصميم خود را گرفته‌اند، ولي من به خاطر سختي عمليات تاكيد مي‌كنم. شما بايد مثل حضرت ابراهيم(عليه السلام) باشيد كه رحمت خدا شامل حالش شد، مثل او در آتش برويد. خداوند اگر مصلحت بداند به صفوف دشمن رخنه خواهيد كرد. بايد در حد نهايي از سلاح مقاومت استفاده كينم.

هرگاه خداوند مقاومت ما را ديد رحمت خود را شالم حال ما مي‌گرداند. اگر از يك دسته بيست و دو نفري، يك نفر بماند بايد همان يك نفر مقاومت كند و اگر فرمانده شما شهيد شد نگوييد فرمانده نداريم و نجنگيم كه اين وسوسه شيطان است. فرمانده اصلي ما، خدا و امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) است. اصل، آنها هستند و ما موقت هستيم، ما وسيله هستيم براي بردن شما به ميدان جنگ. وظيفه ما مقاومت تا آخرين نفس و اصاعت از فرماندهي است.

تا موقعي كه دستور حمله داده نشده كسي تيراندازي نكند. حتي اگر مجروح شد سكوت را رعايت كند، دندانها را به هم بفشارد و فرياد نكند. با هر رگبار سبحان‌الله بگوييد. در عمليات خسته نشويد. بعد از هر درگيري و عمليات، شهدا و مجروحين را تخليه كرده و با سازماندهي مجدد كار را ادامه دهيد. حداكثر استفاده از وسايل را بكنيد. اگر اين پارو بشكند، به جاي آن پاروي ديگري وجود ندارد. با همين قايقها بايد عمليات بكنيم. لباس هاي غواصي را خوب نگهداري كنيد. يك سال است دنبال اين امكانات هستيم.

مهدي باكري

مهدي باكري در شب عمليات وضو مي‌گيرد و همه گردان‌ها را يك به يك از زير قرآن عبور مي‌دهد. مداوم توصيه مي‌كند:

  • برادران! خدا را از ياد نبريد نام امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) را زمزمه كنيد. دعا كنيد كه كار ما براي خدا باشد. از پشت بي‌سيم نيز همه را به ذكر «لاحول و لاقوه الا بالله» تحريض و تشويق مي‌كند.

لشكر عاشورا در كنار ساير يگان‌هاي عمل كننده نيروي زميني سپاه، در اولين شب عمليات بدر، موفق به شكستن خط دشمن مي‌شود و روز بعد به تثبيت مواضع در ساحل رود مي‌پردازد.

در مرحله دوم عمليات، از سوي لشكر عاشورا حمله‌اي نفس‌گير به واحدهايي از دشمن كه عالم فشار براي جناح چپ بودند، آغاز مي‌شود. حمله‌اي كه قلع و قمع دشمن و گرفتن انتقام و قطع كامل دست دشمن از تعرض به نيروها در جناح چپ ثمره آن بود.

ويژگي‌هاي اخلاقي شهيد مهدي باكري:

  • شهيد باكري، پاسدار نمونه، فرماندهي فداكار و ايثارگر، خدمتگزاري صادق، صميمي، مخلص و عاشق حضرت امام خميني( رحمت الله عليه ) و انقلاب اسلامي بود. با تمام وجود خود را پيرو خط امام مي‌دانست و سعي مي‌كرد زندگي‌اش را براساس رهنمودها و فرمايشات آن بزرگوار تنظيم نمايد، با دقت به سخنان حضرت امام ( رحمت الله عليه ) گوش مي‌داد، آنها را مي‌نوشت و در معرض ديد خود قرار مي‌داد و آنقدر به اين امر حساسيت داشت كه به خانواده‌اش سفارش كرده بود كه سخنراني آن حضرت را ضبط كنند و اگر موفق نشدند، متن صحبت را از طريق روزنامه بدست آورند.
  • او معتقد بود سخنان امام الهام گرفته از آيات الهي است،‌بايد جلو چشمان ما باشد تا هميشه آنها را ببينيم و از ياد نبريم.
  • شهيد باكري از انسانهاي وارسته و خودساخته‌اي بود كه با فراهم بودن زمينه‌هاي مساعد، به مظاهر مادي دنيا و لذايذ آن پشت پا زده بود.
  • زندگي ساده و بي‌رياي او زبانزد همه آشنايان بود. با تواناييهايي كه داشت مي‌توانست مرفه‌ترين زندگي را داشته باشد؛ اما همواره مثل يك بسيجي زندگي مي‌كرد. از امكاناتي كه حق طبيعي‌اش نيز بود چشم مي‌پوشيد. تواضع و فروتني‌اش باعث مي‌شد كه اغلب او را نشناسند. او محبوب دلها بود. همه دوستش مي‌داشتند و از دل و جان گوش به فرمان او بودند. او نيز بسيجيان را دوست داشت و به آنها عشق مي‌ورزيد. مي‌گفت: وقتي با بسيجي ها راه مي‌روم، حال و هواي ديگري پيدا مي‌كنم، هرگاه خسته مي‌شوم پيش بسيجيها مي‌روم تا از آنها روحيه بگيرم و خستگي‌ام برطرف شود. همه ما در برابر جان اين بسيجي‌ها مسئوليم، براي حفظ جان آنها اگر متحمل يك ميليون تومان هزينه - براي ساختن يك سنگر كه حافظ جان آنها باشد - بشويم، يك موي بسيجي،‌ صد برابرش ارزش دارد. با دشمنان اسلام و انقلاب چون دژي پولادين و تسخيرناپذير بود و با دوستان خدا، سيمايي جذاب و مهربان داشت. با وجود اندوه دائمش، هميشه خندان مي‌نمود و بشاش. انساني بود هميشه آماده به خدمت و پرتوان.

خاطراتي از شهيد مهدي باكري:

خاطره اول:

در بيت امام‌، مهدي را ديدم و گفتم‌: "آقا مهدي‌! خواب‌هاي خوشي برايت ديده‌اند ...‌مثل اينكه شما هم ... بله ..." تبسمي كرد و با تعجب پرسيد: "چه خبر شده است‌؟" گفتم‌: همه خبرها كه پيش شماست‌. يكي از فرماندهان گردان كه يك ماه پيش شهيد شد، خواب ديده بود، در بهشت منزلي زيبا مي‌سازند‌. پرسيده بود: "اين خانه را براي چه كسي آماده مي‌كنيد؟" گفتند: "قرار است شخصي به جمع بهشتيان بپيوندد‌." باز پرسيده بود: "او كيست‌؟" بعد سكوت كردم‌. مهدي مشتاقانه سر تكان داد و گفت‌: "خوب ...‌ادامه بده‌." گفتم‌: "پاسخ دادند: قرار است مهدي باكري به اينجا بيايد‌. خلاصه آقا ملائكه را خيلي به زحمت انداختي‌." سرش را پايين انداخت و رنگ رخسارش به سرخي گراييد و به آرامي گفت‌: "بنده خدا! با اين كارهايي كه ما انجام مي‌دهيم‌، مگر بسيجي ها اجازه دهند كه به بهشت برويم‌! جلو در بهشت مي‌ايستند و راهمان نمي‌دهند‌." سپس فرو رفت و از من دور شد‌. ديگر مطمئن بودم كه مهدي آخرين روزهاي فراغ از يار را سپري مي‌كند‌.

مهدي باكريخاطره دوم: روزي از مدرسه به خانه مي‌آيد، در حالي كه گونه‌ها و دستهاي سرخ و كبودش، حكايت از عمق سرمايي مي‌كند كه در جانش رسوخ كرده است‌. پدرش همان شب تصميم مي‌گيرد كه پالتويي برايش تهيه كند‌. دو روز بعد با پالتويي نو و زيبا به مدرسه مي‌رود‌. غروب كه از مدرسه برمي‌گردد با شدت ناراحتي‌، پالتو را به گوشه اتاق مي‌افكند‌. همه اعضاي خانواده با حالت متعجب به او مي‌نگرند، و مهدي در حالي كه اشك از ديدگانش جاري است‌، مي‌گويد: "چگونه راضي مي‌شويد من پالتو بپوشم در حالي‌كه دوست بغل‌دستي من در كنارم از سرما بلرزد.

خاطره سوم: زماني كه آقاي مهدي شهردار اروميه بودند روزي باران خيلي تند مي آمد بهم گفت : « من ميرم بيرون ». گفتم : « توي اين هوا كجا مي خواي بري » جواب نداد. اصرار كردم . بالاخره گفت : « مي خواي بدوني پاشو توهم بيا. » با لندور شهرداري راه افتاديم تو شهر. نزديكيهاي فرودگاه يك حلبي آباد بود. رفتيم آنجا. توي كوچه پس كوچه هايش پر از آب و گل و شل . آب وسط كوچه صاف مي رفت توي يكي از خانه ها. در خانه را كه زد پيرمردي آمد دم در. ما را كه ديد شروع كرد به بدو بيراه گفتن به شهردار. مي گفت : « آخه اين چه شهرداريه كه ما داريم نمي ياد يه سري بهمون بزنه ببينه چه ميكشيم . » آقا مهدي بهش گفت : « خيلي خب پدر جان . اشكال نداره . شما يه بيل به ما بده درستش مي كنيم » « پيرمرد گفت : « بريد بابا شما هم بيلم كجا بود. » از يكي از همسايه ها بيل گرفتيم . تا نزديكي هاي اذان صبح توي كوچه آبراه مي كنديم.

راوي: همسر شهيد باكري

شهيد باكري از نگاه ...:

حضرت امام خميني (ره) بعد از شهادت مهدي فرموده است:

  • خداوند شهيد اسلام (مهدي باكري) را رحمت كند.

مقام معظم رهبري نيز در خصوص شهيد مهدي باكري فرموده است:

  • شهيد باكري يكي از همين جوان‌هاست، من آن شهيد را قبل از انقلاب از نزديك مي‌شناختم. اين جوان مومن و صالح مشهد پيش من آمد، حق او بود كه بعد از انقلاب يكي از سرداران اين انقلاب بشود، چون صادق و مخلص بود و حق او بود كه شهيد بشود.

حجت‌الاسلام والمسلمين شهيد محلاتي در مورد شهيد باكري گفته است:

  • وي نمونه و مظهر غضب خدا در برابر دشمنان خدا و اسلام بود. خشم و خروشش فقط و فقط براي دشمنان بود و به عنوان فرمانده و باتقوا، الگوي رافت و محبت در برخورد با زيردستان بود.

همسر شهيد باكري در مورد اخلاق او در خانه ذكر كرده:

  • باوجود همه خستگي‌ها، بي‌خوابي‌ها و دويدن‌ها، هميشه با حالتي شاد بدون ابراز خستگي به خانه وارد مي‌شد و اگر مقدور بود در كارهاي خانه به من كمك مي كرد؛ لباس مي‌شست، ظرف مي‌شست و خودش كارهاي خودش را انجام مي‌داد. اگر از مسلئله‌اي عصباني و ناراحت بودم، با صبر و حوصله سعي مي‌كرد با خونسردي و با دلايل مكتبي مرا قانع كند.

دوستان و همسنگرانش نقل مي‌كنند:

  • به همان ميزان كه به انجا فرايض ديني مقيد بود نسبت به مستحبات هم تقيد داشت. نيمه‌هاي شب از خواب بيدار مي‌شد، با خداي خود خلوت مي كرد و نماز شب را با سوز و گداز و گريه مي‌خواند. خواندن قرآن از كارهاي واجب روزمره‌اش بود و ديگران را نيز به اين كار سفارش مي‌نمود.

مهدي باكري

  • شهيد باكري در حفظ بيت‌المال و اهيمت آن توجه زيادي داشت، حتي همسرش را از خوردن نان رزمندگان، برحذر مي‌داشت و از نوشتن با خودكار بيت‌المال - حتي به اندازه چند كلمه - منع مي‌كرد. وقتي همرزمانش او را به عنوان فرماندهي كه مندرسترين لباس بسيجي را مدتهاي طولاني استفاده مي‌كرد مورد اعتراض قرار مي‌دادند، مي‌گفت: تا وقتي كه مي‌شود استفاده كرد، استفاده مي‌كنم.
  • همواره رسيدگي به خانواده شهدا را تاكيد مي‌كرد و اگر برايش مقدور بود به همراه مسئولين لشكر بعد از هر عمليات به منزلشان مي‌رفت و از آنان دلجويي مي‌كرد و در رفع مشكلات آنها اقدام مي‌كرد.
  • او مي‌گفت: امروز در زمره خانواده شهدا قرار گرفتن جزو افتخارات است و اين نوع زندگي از با فضيلت‌ترين زندگي‌هاست.

وصيتنامه بنده گناهكار مهدي باكري

بسم الله الرحمن الرحيم
يا الله يا محمد (ص) يا علي (ع) يا فاطمه زهرا (س) يا حسن (ع) يا حسين (ع) يا علي (ع) يا محمد (ع) يا جعفر (ع) يا موسي (ع) يا علي (ع) يا محمد (ع) يا علي (ع) يا حسن (ع) يا حجة (عج) و شما اي ولي‌مان يا روح الله و شما اي پيروان صادق امام يا شهيدان.
خدايا چگونه وصيت ‌نامه بنويسم در حاليكه سراپا گناه و معصيت، سراپا تقصير و نا‌ فرماني‌ام. گرچه از رحمت و بخشش تو نا اميد نيستم ولي ترسم از اين است كه نيامرزيده از دنيا بروم. مي‌ترسم رفتنم خالص نباشد و پذيرفته درگاهت نشوم.
يا رب العفو، خدايا نميرم در حاليكه از من راضي نباشي. اي واي كه سيه‌ روز خواهم بود. خدايا كه چقدر دوست داشتني و پرستيدني هستي. هيهات كه نفهميدم. خون بايد ميشد و در رگهايم جريان مي‌يافت و سلول‌هايم يا رب يا رب مي‌گفت. خدايا قبولم كن. يا اباعبدالله شفاعت.
آه چقدر لذت بخش است انسان آماده باشد براي ديدار ربش، ولي چه كنم تهيدستم، خدايا قبولم كن.
سلام بر روح خدا نجات دهنده ما از منجلاب عصر حاضر. عصر ظلم و ستم عصر كفر و الحاد، عصر مظلوميت اسلام و پيروان واقعي‌اش.
عزيزانم اگر شبانه روز شكرگزار خدا باشيم كه نعمت اسلام و امام را به ما عنايت فرموده باز كم است.
آگاه باشيم كه سرباز راستين و صادق اين نعمت شويم. خطر وسوسه‌هاي دروني و دنيا فريبي را شناخته و برحذر باشيم كه صدق نيت و خلوص در عمل تنها چاره‌ساز ماست. اي عاشقان ابا عبدالله، بايستي شهادت را در آغوش گرفت، گونه‌ها بايستي از حرارت و شوقش سرخ شود و ضربان قلب تندتر بزند. بايستي محتواي فرامين امام را درك و عمل نمائيم تا بلكه قدري از تكليف خود را در شكرگزاري بجا آورده باشيم.
وصيت به مادرم و خواهران و برادرهايم و فاميل‌هايم كه بدانيد اسلام تنها راه نجات و سعادت ماست. به ياد خدا باشيد و فرامين خدا را عمل كنيد. پشتيبان و از ته قلب مقلد امام باشيد. اهميت زياد به نماز و دعاها و مجالس ياد ابا عبدالله و شهدا بدهيد كه راه سعادت و توشه آخرت است.
همواره تربيت حسيني و زينبي بيابيد و رسالت آنها را رسالت خود بدانيد و فرزندان خود را نيز همانگونه تربيت بدهيد كه سربازاني با ايمان و عاشق شهادت و علمداراني صالح، وارث حضرت ابوالفضل، براي اسلام ببار آيند.
از همه كساني كه از من رنجيده‌اند و حقي بر گردنم دارند طلب بخشش دارم و اميدوارم خداوند مرا با گناه‌هاي بسيار بيامرزد.

خدايا مرا پاكيزه بپذير
مهدي باكري
۱۳۶۳/۱/۲

ده خاطره از شهيد مهدي باكري:

  • توي آبادان، رفته بود جبهه فياضيه، شده بود خمپاره انداز شهيد شفيع زاده ديده باني مي كرد و گرا به ش مي داد ، اوهم مي‌زد. همان روزهايي كه آبادان محاصره بود. روزي سه تا گلوله خمپاره صد و بيست هم بيش‌تر سهميه نداشتند. اين قدر مي‌رفتند جلو تا مطمئن شوند گلوله ايشان به هدف مي‌خورد. تعريف مي‌كردند، مي‌گفتند« يك بار شفيع زاده با بي سيم گفته بوده يه هدف خوب دارم. گلوله بده .» آقا مهدي به گفته بوده «سه تامون رو زده يم. سهميه ي امروزمون تمومه .»
  • ده تا كاميون مي برديم منطقه ؛ پر مهمات. رسيديم بانه هوا تاريك تايك شده بود. تا خط هنوز راه بود. ديديم اگر برويم ، خطرناك است . توي شهر در هر جاي دولتي را كه زديم ، اجازه ندادند كاميون را توي حياطشان بگذاريم . مي گفتند « اينجا امنيت نداه ! » مانده بوديم چه كنيم . زنگ زديم به آقا مهدي و موضوع را بهش گفتيم. گفت « قل هوالله بخونيد و بياين . منتظرتونم.»

مهدي باكري

  • بهمان گفت « من تند تر مي رم، شما پشت سرم بياين .» تعجب كرده بوديم. سابقه نداشت بيش تر از صد كيلومتر سرعت بگيرد. غروب نشده ، رسيديم گيلان غرب. جلوي مسجدي ايستاد. ماهم پشت سرش. نماز كه خوانديم سريع آمديم بيرون داشتيم تند تند پوتين هامان را مي بستيم كه زود راه بيفتيم . گفت « كجا با اين عجله ؟ مي خواستيم به نماز جماعت برسيم كه رسيديم.»
  • والفجر يك بود. با گردانمان نصفه شبي توي راه بوديم . مرتب بي سيم مي زديم به ش و ازش مي پرسيديم « چي كار كنيم؟» وسط راه يك نفربر ديديم. درش باز بود. نزديك تر كه رفتيم، صداي آقا مهدي را از توش شنيديم . با بي سيم حرف مي زد. رسيده بوديم دم ماشين فرماندهي . رفتيم به ش سلام بكنيم . رنگ صورت مثل گچ سفيد بود. چشم هايش هم كاسه ي خون . توي آن گرما يك پتو پيچيده بودبه خودش و مثل بيد مي لرزيد. بد جوري سرما خورده بود. تا آمديم حرفي بزنيم، راننده ش گفت « به خدا خودم رو كشتم كه نياد ؛ مگه قبول مي كنه؟»
  • بد وضعي داشتيم . از همه جا آتش مي آمد روي سرمان نمي فهميديم تيرو تركش از كجا مي آيد.فقط يك دفعه مي ديدم نفر بغل دستيمان افتاد روي زمين . قرارمان اين بود كه توي درگيري بي سيم ها روشن باشد، اما ارتباط نداشته باشيم. خيلي از بچه ها شهيد شده بودند. زخمي هم زياد بود.توي همان گيرودار، چند تا اسير هم گرفته بوديم. به يكي از بچه ها گفتم « ما مواظب خودمون نمي تونيم باشيم، چه برسه به اون بدبختا. بو يه باليي سرشون بار.» همان موقع صدا از بي سيم آمد « اين چه حرفي بود تو زدي؟ زود اسيرهاتون رو بفرستيد عقب » صداي آقا مهدي بود. روي شبكه صدايمان راشنيده بود. خودش پشت سرمان بود؛ صد و پنجاه متر عقب تر.
  • هرسه تاشان فرمان ده لشكر بودند ؛ مهدي باكري ، مهدي زين الدين و اسدي. مي خواستيم نماز جماعت بخوانيم . همه اصرار مي كردند يكي از اين سه تا جلو بايستند، خودشان از زيرش در مي رفتند. اين به آن حواله مي كرد، آن يكي به اين . بالاخره زور دو تا مهدي ها بيش تر شد، اسدي را فرستادند جلو. بعد از نماز شام خورديم .غذا را خودشان سه تايي براي بچه ها مي آوردند . نان و ماست.
  • توي قيافه ي همه مي شد خستگي را ديد. دو مرحله عمليات كره بوديم . آقا مهدي وضع را كه ديد، به بچه هاي فني - مهندسي گفت جايي درست كنند براي صبحگاه. درستش كرد, يك روزه . همه ي نيروها هم موظف شدند فردا صبحش توي محوطه جمع شوند. صحبت هاي آقا مهدي جوري بود كه كسي نمي توانست ساكت باشد . آن قدر بلند بلند شعار مي داند و فرياد مي زدند كه نگو.بعد از صبحگاه وقتي آقا مهدي مي خواست برود. بچه ها ريختند دور و برش . هركسي هر جور بود خودش را به ش مي رساند وصورتش را مي بوسيد. بنده ي خدا توي همين گير و دار چند بار خورد زمين. يك بار هم ساعتش از دستش افتاد . يكي از بچه ها برش داشت. بعد پيغام داد « به ش بگين نمي دم. مي خوام يه يادگار ازش داشته باشم.»
  • سرجلسه ، وقت نماز كه مي شد، تعطيل مي كرد تا بعد نماز . داشتيم مي رفتيم اهواز . اذان مي گفتند. گفت« نماز اول وقت رو بخونيم .» كنار جاده آب گرفته بود. رفتيم جلوتر؛ آب بود . آنقدر رفتيم ، تا موقع نماز اول وقت گذشت . خنديد و گفت « اومديم اداي مؤمن ها رو در بياريم ، نشد.»
  • اولين روز عمليات خيبر بود. از قسمت جنوبي جزيره ، با يك ماشين داشتم بر مي گشتم عقب. توي راه ديدم يك ماشين با چراغ روشن داشت مي آمد. اين طور راه رفتن توي آن جاده ، آن هم روز اول عمليات، يعني خودكشي.جلوي ماشين راگرفتم. داننده آقا مهدي بود. به ش گفتم « چرا اين جوري مي ري؟ مي زننت ها .» گفت « مي خوام به بچه ها روحيه بدم. عراقي ها رو هم بترسونم. مي خوام يه كاري كنم او نا فكر كنن نيروهامون خيلي زياده.»
  • چند روز مانده بود تا عمليات بدر. جايي كه بوديم از همه جلوتر بود. هيچ كس جلوتر از ما نبود، جز عراقي ها . توي سنگر كمين ، پشت پدافند تك لول، نشسته بودم و ديده باني مي كردم. ديدم يك قايق به طرفم مي آيد. نشانه گرفتم و خواستم بزنم. جلوتر آمد ، ديدم آقا مهدي است. نمي دانم چه شد ، زدم زير گريه . از قايق كه پياده شد، ديدم . هيچ چيزي هم راهش نيست، نه اسلحه اي ، نه غذايي . نه قمقمه اي ؛ فقط يك دوربين داشت و يك خودكار. از شناسايي مي آمد. پرسيدم « چند روز جلو بودي؟» گفت « گمونم چهار - پنج روز.»


- بازدید : | ۲۱ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

زندگينامه: علي صياد شيرازي (۱۳۲۳-۱۳۷۸)

دفاع > دفاع مقدس - سرلشكر شهيد صياد شيرازي در سال ۱۳۲۳ در شهرستان درگز در استان خراسان ديده به جهان گشود.

او پس از اتمام تحصيلات ابتدايي و دبيرستان وارد دانشكده افسري و در سال ۱۳۴۶ موفق به اخذ دانشنامه ليسانس از آن دانشكده شد.

وي پيش از پيروزي انقلاب اسلامي به‌مدت چندسال در بخش‌هاي مختلف ارتش به ويژه در غرب كشور به پاسداري از كشور پرداخت و در سازماندهي و فعاليت نيروهاي انقلابي در ارتش تلاشي گسترده داشت.

شهيد پس از پيام امام خميني مبني بر شناسايي نيروهاي مخلص ارتش طاغوت، شناخته شد و به خاطر توان بالاي سازماندهي‏اش مورد توجه حضرت امام و ياران انقلاب اسلامي قرار گرفت.

وي پس از طي دوره تخصصي توپخانه در آمريكا با درجه ستوان‏يكم و سمت استادي، در مركز آموزش توپخانه اصفهان به تدريس پرداخت و در همان شرايط به‌عنوان عنصري حزب‏اللهي در جهت ‏سازماندهي نظاميان انقلابي فعاليت خود را آغاز كرد.

تلاش‌هاي وي پس از پيروزي انقلاب اسلامي در ساماندهي ارتش و ساختار نيروهاي مسلح متجلّي شد.

از مهم‌ترين اقدامات او پس از پيروزي انقلاب اسلامي، مي‌توان به تهيه طرح‌هاي عملياتي كه منجر به شكستن حصر شهرهاي سنندج و پادگان‌هاي مريوان، بانه و سقز شد، اشاره كرد.

شهر سنندج با تشكيل ستاد عمليات مشترك ارتش و سپاه پاسداران توانست پس از 21 روز مقاومت و دفاع از سوي مدافعان خويش، كاملاً از تصرف و تسلط نيروهاي ضد‌انقلاب خارج شود. پس از تحقق و اجراي موفق اين طرح‌ها، شهيد صيادشيرازي، با 2 درجه ارتقاء، با درجه سرهنگ تمامي به فرماندهي عمليات غرب كشور منصوب شد.

وي در آخرين ماه‌هاي رياست‌جمهوري بني صدر به‌دليل برخورداري از روحيه انقلابي و مقابله با خيانت‌هاي او از سمت مذكور عزل شد و پس از آن تا عزل بني صدر و فرار مفتضحانه او به فرانسه، به دعوت شهيد كلاهدوز در ستاد مركزي سپاه پاسداران به خدمت پرداخت.

سپهبد علي صياد شيرازي پس از خلع بني صدر، براي پايان دادن به ناهماهنگي ارتش و سپاه در آن دوران، قرارگاه مشترك عملياتي سپاه و ارتش را راه‌اندازي كرد و به‌عنوان فرمانده ارشد در آن قرارگاه مشغول به فعاليت شد.

ياد فتح بزرگ

او در مهر ماه سال ۱۳۶۰ به پيشنهاد رئيس شوراي‌عالي دفاع از سوي امام خميني به فرماندهي نيروي زميني ارتش جمهوري اسلامي منصوب شد. در اين منصب فرماندهي نيروهاي ارتش اسلام در عمليات‏هاي پيروزمند ثامن‌الائمه، طريق القدس، فتح المبين و بيت المقدس را بر عهده داشت.

عملياتي كه سرنوشت جبهه‌هاي اسلام عليه كفر را به پيروزي رقم زد و روند جنگ تحميلي را در مسير پيروزي ارتش اسلام قرار داد. وي در ۲۳ تيرماه ۱۳۶۵ طي حكمي از سوي حضرت امام خميني به عضويت‏شوراي‌عالي دفاع منصوب شد.

به‌دنبال مسئوليت خطير شهيد صياد شيرازي در شوراي‌عالي دفاع، با درخواست رئيس شوراي‌عالي دفاع و موافقت حضرت امام‏خميني در مردادماه سال ۱۳۶۵ مسئوليت فرماندهي نيروي زميني ارتش به برادر ديگري واگذار شد.

حضرت امام(ره) در حكم فرمانده جديد نيروي زميني ارتش پيرامون خدمات آن شهيد سرافراز چنين فرمودند: «با تقدير از زحمت‏هاي طاقت فرساي سركار سرهنگ صيادشيرازي كه با تعهدكامل به اسلام و جمهوري اسلامي در طول دفاع مقدس از هيچ‏گونه خدمتي به كشور اسلامي خودداري نكرده و اميد است در آينده نيز در هر مقامي باشد، موفق به ادامه خدمت‏هاي ارزنده خود شود.»

سپس در ۱۸ ارديبهشت ۱۳۶۶ به همراه تعدادي ديگر از فرماندهان ارتش با پيشنهاد رئيس شوراي‌عالي دفاع و موافقت امام خميني به درجه سرتيپي ارتقاي مقام يافت.

آن شهيد در مهرماه سال ۱۳۶۸ به درخواست رئيس ستاد فرماندهي كل نيروهاي مسلح و موافقت مقام معظم ‏رهبري و فرماندهي كل‏قوا به سمت معاونت ‏بازرسي ستاد فرماندهي كل نيروهاي مسلح منصوب شد.

امير شجاع سپاه اسلام در شهريورماه سال ۱۳۷۲ با حكم فرماندهي معظم كل قوا به سمت جانشين رئيس ستاد كل نيروهاي مسلح منصوب شد. صياد شيرازي در 16 فروردين ۱۳۷۸ همزمان با عيد خجسته غدير با حكم مقام معظم فرماندهي كل قوا به درجه سرلشگري نايل آمد.

نقش او در ايجاد وحدت بين قواي مسلح كشور و نيروهاي توانمند دفاعي و مهار دشمن و حفظ تماميت ارضي كشور و فتح جبهه‌هاي حق عليه باطل در عمليات‏هاي ثامن‌الائمه، طريق‌القدس، فتح المبين، بيت‌المقدس و ديگر عمليات‏هاي پيروزمند تا مرصاد و دفاع از حد و مرز ميهن عزيزمان بر كسي پوشيده نيست.

نحوه شهادت

شهيد علي صيادشيرازي روز شنبه ۲۱ فروردين ماه ۱۳۷۸ در حوالي خانه‌اش مورد سوء قصد عوامل تروريست قرار گرفت و به شهادت رسيد.

ساعت ۶ و ۴۵ دقيقه صبح اين روز كه تيمسار صيادشيرازي با اتومبيل خود به قصد عزيمت به محل كارش از خانه خارج شده بود، مورد هجوم مرد ناشناسي قرار گرفت و به شدت مجروح شد.

اهالي محل كه از اين حادثه مطلع شده بودند بلافاصله او را به بيمارستان فرهنگ انتقال دادند كه متأسفانه بر اثر شدت جراحات وارده، تلاش پزشكان براي نجات وي بي‌نتيجه بود و او در بيمارستان به شهادت رسيد.

به گفته شاهدان مرد تروريست با پوشش لباس رفتگر در حوالي خانه شهيد به كمين نشسته بود و تيمسار را هنگام خروج از خانه به رگبار بست.

در اين حال شهيد صياد كه سوار بر خودرو تويوتاي سفيد رنگ خود بود مورد اصابت ۳ گلوله تروريست واقع شد. در پي اين حادثه يك سخنگوي گروهك تروريستي منافقين در تماس با خبرگزاري فرانسه در نيكوزيا مسئوليت اين جنايت را بر عهده گرفت.

ترور صياد شيرازي در كارنامه تروريستي منافقين از جهات بسياري قابل تعمق نشان مي‌دهد. ادله اي كه منافقين براي اين ترور ارائه مي‌كنند حاكي است كه براي اين عمل صرف‌نظر از دلايلي كه سازمان به آن اتكا مي‌كند بايد به‌دنبال دلايل و انگيزه هاي پنهان ديگري گشت.

دلايل منافقين براي ترور سپهبد صياد شيرازي در اطلاعيه‌هاي نظامي‌خود حول سه محور جمع‌بندي شده است؛ نقش صياد شيرازي در دفاع از تماميت ارضي ايران در جنگ با عراق، نقش وي در مهار و كنترل غائله كردستان در بدو انقلاب سال ۵۷ و نقش وي در خنثي كردن عمليات موسوم به فروغ جاويدان كه منافقين با پشتوانه ارتش عراق خاك ايران را مورد تعرض نظامي‌قرار دادند.

صياد، صيد خصومت‌هاي گذشته

سرتيپ ۲ باز نشسته ارتش جمهوري اسلامي مصطفي كهتري كه از همرزمان شهيد صياد شيرازي بود در گفتگويي با ايسنا مي‌گويد: صياد كسي بود كه تاريخ جنگ از وي انتقام گرفت، خصومت گذشته، صياد را شهيد كرد. واقعا كور كور اين كار را انجام دادند.

صياد مي‌توانست راننده، نيروي امنيتي و محافظ داشته باشد ولي از انجام اين كار خودداري مي‌كرد.

وقتي خدمت ايشان در ستاد كل رسيده بودم اتاقي در نهايت سادگي داشت و در همان جا نيز كار مي‌كرد.

فعاليت‌هاي قبل از شهادت صياد شامل تدوين تاريخ جنگ بود. ايشان خود اين هيات را تحت عنوان معارف جنگ تاسيس كرد؛ فرماندهان را به مناطق عملياتي مي‌برد و به‌صورت عملي معارف جنگ را منتقل مي‌كرد.

كهتري با تشريح خاطرات زمان جنگ و عمليات‌ها با صياد ادامه مي‌دهد: در تمام عمليات‌هايي كه برنامه‌ريزي مي‌شد شخصا از منطقه بازيد مي‌كرد و از كار مطمئن مي‌شد و بعد در جلسات مي‌نشست و با قرائت قرآن كار را روحاني مي‌كرد.

بخشي از پيام رهبر معظم انقلاب

«...امير سرافراز ارتش اسلام و سرباز صادق و فداكار دين و قرآن، نظامي مؤمن و پارسا و پرهيزكار، سپهبد علي صيادشيرازي امروز به دست منافقين مجرم و خونخوار و روسياه به شهادت رسيد.

اين نه اولين و نه آخرين باري است كه دلي نوراني و سرشار از عشق و ايمان و وفاداري به آرمان‌هاي بلند الهي، هدف تير خشم و عناد و عصبيت از سوي زمره جنايتكار و فاسدي كه ادامه حيات خود را در خدمتگزاري به دشمنان اسلام دانسته‏است، قرار مي‏گيرد و دست‏خائن خودفروخته‏اي، نهال ثمربخش انسان والايي را قطع مي‌كند. او مانند ديگر مردان حق از روزي كه قدم در راه انقلاب نهادند، همواره سر و جان خود را براي نثار در راه خدا روي دست داشتند.

سرزمين‏هاي داغ خوزستان و گردنه‌هاي برافراشته كردستان سال‌ها شاهد آمادگي و فداكاري اين انسان پاك نهاد و مصمم و شجاع بوده و جبهه‌هاي دفاع مقدس صدها خاطره از رشادت و از خود گذشتگي او حفظ كرده است.

خطر مرگ كوچك‏تر از آن است كه بندگان صالح خدا را از راه او بازگرداند و عشق به منال دنيوي حقيرتر از آن است كه در دل نوراني شايستگان جايي بيابد، كوردلان منافق بدانند كه با اين جنايت‏ها روز به روز نفرت ملت ايران از آنان بيشتر خواهد شد و خون مردان پاكدامن و پارسا هم چون صياد شيرازي و شهيد لاجوردي بدنامي و سياهرويي آنان را در تاريخ و در دل اين ملت هميشگي خواهد كرد...»

از نگاه ديگران

نشريه مالين چاپ فرانسه در سال ۱۳۶۲ امير سرافراز ارتش را اين‌گونه توصيف مي‌كند: « براي صياد شيرازي فرمانده نيروي زميني ارتش ايران، كليد پيروزي به تانك و موشك بستگي ندارد؛‌ بلكه تنها به اعتقاد به خدا بستگي دارد.

قدي كوتاه، نگاهي روشن و دست‌هايي كه با انگشتر عقيق صاف روي ميز ستاد مشترك روي هم قرار گرفته‌اند.

اين متخصص توپخانه كه دوره تخصصي خود را در آمريكا گذرانده و امروزه فرماندهي نيروي زميني ارتش ايران را هدايت مي‌كند، از فرمول‌ها نمي‌ترسد.

او با سادگي مي‌گويد:‌ «من يك سرباز اسلام هستم.»

هدف او بر سر جاي خود نشاندن رژيم مزدور صدام حسين‌ است. او درباره اختلاف و جدايي‌اش از بني‌صدر مي‌گويد: «ما مي‌خواستيم براي خدا بجنگيم  ولي او مي‌خواست كه ما براي او بجنگيم. او مرد تكنيك و سياست بود. من مرد جهاد و جنگ مقدس بودم.»

صياد شيرازي، محرك اين ارتش شهيد‌پرورِ در خدمت‌الله است كه تا به حال بسياري از ناظران بين‌المللي را به اشتباه و انحراف كشانيده است.

صياد شيرازي به گونه‌اي دل‌رحمانه لبخند مي‌زند و پيروزي‌هاي متوالي ايران را ياد‌آوري مي‌كند:«هدف ما اشغال يك سرزمين يا يك شهر خاص نيست  و منظور دفاع از پشت مرزهايمان و يا اشغال تمام عراق نيست. دفاع ما، تا موقعي كه هيچ خطري ما را تهديد نكند ادامه خواهد يافت...بگوييد كه نيروهاي واقعي انقلاب اسلامي هنوز آشكار نشده است. ما مي‌خواهيم انسان را پاك و خالص گردانيم. آنهايي كه كشته مي‌شوند مي‌دانند كه به هرحال پيروز‌مندانه مي‌ميرند و اين مهم است.»


- بازدید : | ۲۱ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

زندگي نامه شهيدحسين خرازي

شهيد حسين خرازي به سال 1336 ه.ش. در يكي از محله‌هاي مستضعف‌نشين شهر شهيدپرور اصفهان بنام كوي كلم، در خانواده‌اي آگاه، متقي و با ايمان فرزندي متولد شد كه او را حسين ناميدند.


از همان آغاز، كودكي باهوش و مودب بود. در دوران كودكي به دليل مداومت پدر بر حضور در نماز جماعت و مراسم ديني، او نيز به اين مجالس راه پيدا كرد.

از آنجا كه والدين او براي تربيت فرزندان اهتمام زيادي داشتند، او را به دبستاني فرستادند كه معلمانش افرادي متعهد، پايبند و مراقب امور ديني و اخلاقي بچه‌ها بودند.

علاوه بر آن، اكثر اوقات پس از خاتمه تكاليف مدرسه، به همراه پدر به مسجد محله – معروف به مسجد سيد – مي‌رفت و به خاطر صداي صاف و پرطنيني كه داشت، اذان‌گو و مكبر مسجد شد.

حسين در زمان فراگيري دانش كلاسيك، لحظه‌اي از آموزش مسائل ديني غافل نبود. به تدريج نسبت به امور سياسي آشنايي بيشتري پيدا كرد و در شرايط فساد و خفقان دوران طاغوت گرايش زيادي به مطالعه جزوه‌ها و كتب اسلامي نشان داد.

در سال 1355 پس از اخذ ديپلم طبيعي به سربازي اعزام شد. در مشهد ضمن گذراندن دوران سربازي، فعالانه به تحصيل علوم قرآني در مجامع مذهبي مبادرت ورزيد. طولي نكشيد كه او را به همراه عده‌اي ديگر بالاجبار به عمليات سركوبگرانه ظفار (عمان) فرستادند.

حسين از اين كار فوق العاده ناراحت بود و با آگاهي و شعور بالاي خود، نماز را در آن سفر تمام مي‌خواند. وقتي دوستانش علت را سئوال كردند در جواب گفت: اين سفر، سفر معصيت است و بايد نماز را كامل خواند.

در سال 1357 به دنبال صدور فرمان حضرت امام خميني مبني بر فرار سربازان از پادگان ها و سربازخانه‌ها، او و برادرش هر دو از خدمت سربازي فرار كردند و به خيل عظيم امت اسلامي پيوستند. آنها در اين مدت، دائماً در تكاپوي كار انقلاب و تشكل انقلابيون محل بودند.

شهيد حاج حسين خرازي از همان آغاز پيروزي انقلاب اسلامي، درگير فعاليت در كميته انقلاب اسلامي، مبارزه با ضد انقلاب داخلي و جنگهاي كردستان بود و لحظه‌اي آرام نداشت.

به خاطر روحيه نظامي و استعدادي كه در اين زمينه داشت، مسؤوليتهايي را در اصفهان پذيرفت و با شروع فعاليت ضدانقلابيون در گنبد، مإموريتي به آن خطه داشت.


دشمن كه هر روز در فكر ايجاد توطئه‌اي عليه انقلاب اسلامي بود، غائله كردستان را آفريد و شهيد حاج حسين خرازي در اوج درگيريها، زماني كه به كردستان رفت، بعد از رشادتهايي كه در زمينه آزاد كردن شهر سنندج (همراه با شهيد علي رضاييان فرمانده قرارگاه تاكتيكي حمزه) از خود نشان داد، در سمت فرماندهي گردان ضربت كه قوي ترين گردان آن زمان محسوب مي‌شد، وارد عمل گرديد و در آزادسازي شهرهاي ديگر كردستان از قبيل ديواندره، سقز، بانه، مريوان و سردشت نقش مؤثري را ايفا نمود و با تدابير نظامي، بيشترين ضربات را به ضدانقلاب وارد آورد.

شهيد خرازي با شروع جنگ تحميلي بنا به تقاضاي همرزمان خود، پس از يك‌سال خدمت صادقانه در كردستان راهي خطه جنوب شد و به سمت فرمانده اولين خط دفاعي كه مقابل عراقيها در جاده آبادان-اهواز در منطقه دار خوين تشكيل شده بود (و بعداً در ميان رزمندگان اسلام، به «خط شير» معروف شد) منصوب گشت.

خطي كه نه ماه در برابر مزدوران عراقي دفاع جانانه‌اي را انجام داد و دلاوراني قدرتمند را تربيت كرد. اين در حالي بود كه رزمندگان از نظر تجهيزات جنگي و امكانات تداركاتي شديداً در مضيقه بودند، اما اخلاص و روح ايمان بچه‌هاي رزمنده، نه تنها باعث غلبه سختيها و مشكلات بر آنها نشد بلكه هر لحظه آماده شركت در عمليات و جانفشاني بودند.

در عمليات شكست حصر آبادان، فرماندهي جبهه دارخوين را به عهده داشت و دو پل حفار و مارد را كه عراقي ها با نصب آن دو پل بر روي رود كارون، آبادان را محاصره كرده بودند، به تصرف درآورد.


شهيد خرازي در آزاد سازي بستان بهترين مانور عملياتي را با دور زدن دشمن از چزابه و تپه هاي رملي و محاصره كردن آنها در شمال منطقه بستان انجام داد و پس از عمليات پيروزمندانه طريق القدس بود كه تيپ امام حسين (ع) رسميت يافت.  

در عمليات فتح المبين دشمن را در جاده عين خوش با همان تدبير فرماندهي اش حدود 15 كيلومتر دور زد و يگان او در عمليات بيت المقدس جزو اولين لشكرهايي بود كه از رود كارون عبور كرد و به جاده اهواز- خرمشهر رسيد و در آزاد سازي خرمشهر نيز سهم بسزايي داشت.

از آن پس در عمليات مختلف همچون رمضان، والفجر مقدماتي، والفجر 4 و خيبر در سمت فرماندهي لشكر امام حسين(ع)، به همراه رزمندگان دلاور آن لشكر، رشادتهاي بسياري از خود نشان داد.


در عمليات خيبر كه توام با صدمات و مشقات زيادي بود دشمن، منطقه را با انواع و اقسام جنگ‌افزارها و بمبهاي شيميايي مورد حمله قرار داده بود، اما شهيد خرازي هرگز حاضر به عقب‌نشيني و ترك موضع خود نشد، تا اينكه در اين عمليات يك دست او در اثر اصابت تركش قطع گرديد و پيكر زخم خورده او به عقب فرستاده شد.

از بيمارستان يزد همانجايي كه بستري بود به منزل تلفن كرد و به پدرش گفت: من مجروح شده‌ام و دستم خراش جزئي برداشته، لازم نيست زحمت بكشيد و به يزد بياييد، چون مسئله چندان مهمي نيست همين روزها كه مرخص شدم خودم به ديدارتان مي‌آيم.


در عمليات والفجر 8 لشكر امام حسين(ع) تحت فرماندهي او به عنوان يكي از بهترين يگان‌هاي عمل كننده، لشكر گارد بعثي عراق را به تسليم واداشت و پيروزي‌هاي چشمگيري را در منطقه فاو و كارخانه نمك كه جزو پيچيده‌ترين مناطق جنگي بود، به دست آورد.

در عمليات كربلاي 5 در جلسه‌اي با حضور فرماندهان گردانهاو يگانها از آنان بيعت گرفت كه تا پاي جان ايستادگي كنند و گفت: هركس عاشق شهادت نيست از همين حالا در عمليات شركت نكند، زيرا كه اين يكي از آن عمليات هاي عاشقانه است و از حساب‌هاي عادي خارج است.

لشكر او در اين عمليات توانست با عبور از خاكريزهاي هلالي كه در پشت نهر جاسم از كنار اروندرود تا جنوب كانال ماهي ادامه داشت شكست سختي به عراقيها وارد آورد.

عبور از اين نهر بدان جهت براي رزمند گان مهم بود كه علاوه بر تثبيت مواضع فتح شده، عامل سقوط يكي از دژهاي شرق بصره بود كه در كنار هم قرار داشتند.

هدايت نيروهاي خط شكن در ميان آتش و بي‌اعتنايي او به تركش‌ها و تيرهاي مستقيم دشمن و ايثار و از خودگذشتگي او، راه را براي پيشروي هموار كرد و بالاخره با استعانت از الطاف الهي در آن صبح فتح و پيروزي، حاج حسين با خضوع و خشوع به نماز ايستاد.


شهيد خرازي با قرآن و مفاهيم آن مانوس بود و قرآن را با صداي بسيار خوبي قرائت مي‌كرد. روزهاي عاشورا با پاي برهنه به همراه برادران رزمنده خود در لشكر امام حسين(ع) در بيابانهاي خوزستان به سينه‌زني و عزاداري مي‌پرداخت و مقيد بود كه شخصاً در اين روز زيارت عاشورا بخواند.

او علاوه بر داشتن تدبير نظامي، شجاعت كم‌نظيري داشت. با همه مشكلات و سختيها، در طول ساليان جنگ و جهاد از خود ضعفي نشان نداد. قاطعيت و صلابتش براي همه فرماندهان گردانها و محورها، نمونه و از ابهت فرماندهي خاصي برخوردار بود.

حساسيت فوق‌العاده‌اي نسبت به مصرف بيت‌المال داشت، هميشه نيروها را به پرهيز از اسراف سفارش مي‌كرد و مي‌گفت: وسايل و امكاناتي را كه مردم مستضعف دراين دوران سخت زندگي جنگي تهيه مي‌كنند و به جبهه مي‌فرستند بيهوده هدر ندهيد، آنچه مي‌گفت عامل بود، به همين جهت گفتارش به دل مي‌نشست.

حاج حسين معتقد به نظم و ترتيب در امور و رعايت انضباط نظامي بود و از اهتمام به آموزش نظامي برادران و تربيت كادرهاي كارآمد غافل نبود.

نيمه‌هاي شب اغلب از آسايشگاهها و محلهاي استقرار نيروي لشكر سركشي نموده و حتي نحوه خوابيدن آنها را كنترل مي‌كرد. گاه، اگر پتوي كسي كنار رفته بود با آرامش تمام آن را بر روي او مي‌كشيد.

او به وضع تداركات رزمندگان به صورت جدي رسيدگي مي‌كرد.


شهيد خرازي يك عارف بود. هميشه با وضو بود. نمازش توام با گريه و شور و حال بود و نماز شبش ترك نمي‌شد.

او معتقد بود: هرچه مي‌كشين و هرچه كه به سرمان مي‌آيد از نافرماني خداست و همه، ريشه در عدم رعايت حلال و حرام خدا دارد.

دقت فوق‌العاده‌اي در اجراي دستورات الهي داشت و اين اعتقاد را بارها به زبان مي‌آورد كه: سهل‌انگاري و سستي در اعمال عبادي تاثير نامطلوبي در پيروزيها دارد.

دائماً به فرماندهان رده‌هاي تابعه سفارش مي‌كرد كه در امور مذهبي برادران دقت كنند.


هميشه لباس بسيجي بر تن داشت و در مقابل بسيجي‌ها، خاكي و فروتن بود. صفا، صداقت، سادگي و بي‌پيرايگي از ويژگيهاي او بود.

نحوه شهادت شهيد خرازي

او با آنكه يك دست بيشتر نداشت ولي با جنب و جوش و تلاش فوق‌العاده‌اش هيچ‌گاه احساس كمبود نمي‌كرد و براي تأمين و تدارك نيروهاي رزمنده در خط مقدم جبهه، تلاش فراواني مي‌نمود.

در بسياري از عملياتها حاج حسين مجروح شد. اما براي جلوگيري از تضعيف روحيه همرزمانش حاضر نمي‌شد به پشت جبهه انتقال يابد.

در عمليات كربلاي 5 ، زماني مه در اوج آتش توپخانه دشمن، رساندن غذا به رزمندگان با مشكل مواجه شده بود، خود پييگير جدي اين كار شد، كه در همان حال خمپاره اي در نزديكي اش منفجر شد و روح عاشورايي او به ملكوت اعلي پرواز كرد و اين سردار بزرگ در روز هشتم اسفند ماه 1365 در جوار قرب الهي ماوا گزيد.


سردار دلاوري كه همواره در عمليات ها پيشقدم بود و اغلب اوقات شخصاً به شناسايي مي‌رفت. در هر شرايطي تصميمش براي خدا و در جهت رضاي حق بود.

او يار حسين زمان، عاشق جبهه و جبهه‌اي‌ها بود و وقتي به خط مقدم مي‌رسيد گويي جان دوباره‌اي مي‌يافت؛ شاد مي‌شد و چهره‌اش آثار اين نشاط را نمايان مي‌ساخت.

شهيد خرازي پرورش يافته مكتب حسين(ع) و الگوي وفاداري به اصول و ايستادگي بر سر ارزشها و آرمانها بود. جان شيفته‌اش آنچنان از زلال مكتب حيا‌ت‌بخش اسلام و زمزمه خلوص، سيراب شده بود كه كمترين شائبه سياست‌بازي و جاه‌طلبي به دورترين زاويه ذهنش راه نمي‌يافت.

اين شهيد سرافراز اسلام با علو طبع و همت والايي كه داشت هلال روشن مهتاب قلبش، هرگز به خسوف نگراييد و شكوفه‌هاي سفيد نهال وجودش را آفت نفس، تيره نگردانيد. در لباس سبز سپاه و ميقات مسجد، مُحرِم شد، در عرفات جبهه وقوف كرد و در مناي شلمچه و مسلخ عشق، جان به جان آفرين تسليم نمود.


رهبر معظم انقلاب و فرمانده كل قوا در مورد اين شهيد بزرگوار مي‌فرمايند:

او سردار رشيد اسلام و پرچمدار جهاد و شهادت بود كه با ذخيره‌اي از ايمان و تقوا و جهاد و تلاش شبانه‌روزي براي خدا و نبرد بي‌امان با دشمنان اسلام، در آسمان شهادت پرواز كرد و بر آستان رحمت الهي فرود آمد و به لقاءالله پيوست.


- بازدید : | ۲۱ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

زندگي نامه شهيد زين الدين

جنگي كه در شهريور 1359ه ش توسط ديكتاتور معدوم عراق ،صدام حسين به مردم ايران تحميل شد؛ظهور اسطوره هايي رادر پي داشت كه غير از تاريخ صدر اسلام،در هيچ برهه اي از تاريخ بشرنشاني از آنها نيست.
ومهدي زين الدين يكي از اين اسطوره هاست؛اسطوره ي زنده.

  سال 1338 ه ش در كانون گرم خانواده‌اي مذهبي، متدين و از پيروان مكتب سرخ تشيع، در تهران ديده به جهان گشود. مادرش كه بانويي مانوس با قرآن و آشناي با دين و مذهب بود براي تربيت فرزندش كوشش فراواني نمود. داشتن وضو، مخصوصاً هنگام شيردان فرزندانش برايش فريضه بود و با مهر و محبت مادري، مسائل اسلامي را به آنها تعليم مي‌داد.
نبوغ و استعداد مهدي باعث شد كه او دراوان كودكي قرآن را بدون معلم و استاد ياد بگيرد و بر قرائت مستمر آن تلاش نمايد. پس از ورود به دبستان در اوقات بيكاري به پدرش كه كتابفروشي داشت، كمك مي‌كرد و به عنوان يك فروند، پدر و مادر را در امور زندگي ياري مي‌داد.

شهيد مهدي زين الدين,شهيد زين الدين,فرمانده لشكر علي بن ابي طالب,فرمانده,جبهه,جنگ,تصوير سازي,نقاشي چهره,منتظر,عباس گودرزي,قم,شهادت,


مهدي در دوران تحصيلات متوسطه‌اش به لحاظ زمينه‌هايي كه داشت با مسائل سياسي و مذهبي آشنا و در اين مدت (كه با شهيد محرب آيت‌الله مدني (ره) مانوس بود)، روح تشنه خود را با نصايح ارزنده و هدايتگر آن شهيد بزرگوار سيراب مي‌نمود و در واقع در حساسترين دوران جواني به هدايت ويژه‌اي دست يافته بود. به همين دليل از حضرت آيت‌الله مدني بسيار ياد مي‌كرد و رشد مذهبي خود را مديون ايشان مي‌دانست.
در مسير مبارزات سياسي عليه رژيم پهلوي، پدر شهيدان – مهدي و مجيد زين‌الدين – براي بار دوم از خرم‌آباد به سقز تبعيد گرديد. اين امر باعث شد تا مهدي كه خود در مبارزات نقش فعالي داشت دوري پدر را تحمل كند و سهم پدر را نيز در مبارزات خرم‌آباد بردوش كشد.

در ادامه مبارزات سياسي دوران دبيرستان، كينه عميقي نسبت به رژيم پهلوي پيدا كرد و زماني كه حزب رستاخيز شروع به عضوگيري اجباري مي‌نمود. شهيد زين‌الدين به عضويت اين حزب در نيامد و با سوابقي كه از او داشتند از دبيرستان اخراجش كردند. به ناچار براي ادامه تحصيل، با تغيير رشته از رياضي به طبيعي موفق به اخذ ديپلم گرديد و در كنكور سال 1356 شركت كرد و ضمن موفقيت، توانست رتبه چهارم را در بين پذيرفته‌شدگان دانشگاه شيراز بدست آورد. اين امر مصادف با تبعيد پدرش به جرم حمايت از امام خميني(ره) از خرم‌آباد به سقز و موجب انصراف از ادامه تحصيل و ورود جدي‌تر ايشان در سنگر مبارزه پدرش شد.
پس از مدتي پدر شهيد زين‌الدين از سقز به اقليد فارس تبعيد شد. اين ايام كه مصادف با جريانات انقلاب اسلامي بود، پدر با استفاده از فرصت پيش‌آمده، مخفيانه محل زندگي را به قم انتقال داد. مهدي نيز همراه سايراعضاي خانواده، از خرم آباد به قم آمد و در هدايت مبارزات مردمي نقش موثرتري را عهده‌دار شد.

بعد از پيروزي انقلاب اسلامي جزو اولين كساني بود كه جذب نهاد مقدس جهادسازندگي شد و با تشكيل سپاه پاسداران انقلاب اسلامي قم، براي انجام وظيفه شرعي و اجتماعي خود و حفظ و حراست از دست‌آوردهاي خونين انقلاب، به اين نهاد مقدس پيوست. ابتدا در قسمت پذيرش و پس از آن به عنوان مسئول واحد اطلاعات سپاه قم انجام وظيفه كرد.
شهيد زين‌الدين در زمان مسئوليت خود در واحد اطلاعات (كه همزمان با غائله خلق مسلمان و توطئه‌هاي پيچيده ضدانقلاب در شهر خونين و قيام قم بود) با ابراز نقش فعال خود و با برخورداري از بينش عميق سياسي، در خنثي كردن حركتهاي انحرافي و ضدانقلابي گروهكهاي آمريكايي نقش به سزايي داشت.

با آغاز تهاجم دشمن بعثي به مرزهاي ميهن اسلامي، شهيد زين‌الدين بي‌درنگ پس از گذراندن آموزش كوتاه مدت نظامي، به همراه يك گروه صدنفره خود را به جبهه رساند و به نبرد بي‌امان عليه كفار بعثي پرداخت.
پس از مدتي مسئول شناسايي يگانهاي رزمي شد. و بعد از آن نيز مسئول اطلاعات – عمليات سپاه دزفول و سوسنگرد گرديد. در اين مسئوليتها با شجاعت، ايمان و قوت قلب،‌تا عمق مواضع دشمن نفوذ مي‌كرد و با شناسايي دقيق و هدايت رزمندگان اسلام، ضربات كوبنده‌اي بر پيكر لشكريان صدام وارد مي‌آورد. بخشي از موفقيتهاي بدست آمده توسط رزمندگان اسلام در عمليات فتح‌المبين، مرهون تلاش و زحمات ايشان و همكارانش در زمان تصدي مسئوليت اطلاعات – عمليات سپاه دزفول و محورهاي عملياتي بود.

شهيد زين‌الدين در عمليات بيت‌المقدس مسئوليت اطلاعات – عمليات قرارگاه نصر را برعهده داشت و بخاطر لياقت، ايمان، خلوص، استعداد رزمي و شجاعت فراوان، در عمليات رمضان به عنوان فرمانده تيپ علي‌بن ابيطالب(ع) - كه بعدها به لشكر تبديل شد – انتخاب گرديد.
در عمليات رمضان، تيپ علي‌بن ابيطالب(ع) جزو يگانهاي مانوري و خط‌شكن بود و به حول و قوه الهي و با قدرت فرماندهي و هدايت ايشان – در بكارگيري صحيح نيروها و موفقيت آن يگان در اين عمليات – بعدها اين تيپ، به لشكر تبديل شد.
لشكر مقدس علي‌بن ابيطالب(ع) در تمام صحنه‌هاي نبرد سپاهيان اسلام (عمليات محرم، والفجرمقدماتي، والفجر3 و والفجر4) خط شكن و به عنوان يكي از يگانهاي هميشه موفق، نقش حساس و تعيين كننده‌اي را برعهده داشت.

صبر، استقامت، مقاومت جانانه و به يادماندني اين يگان، همگام با ساير يگانها در عمليات پيروزمندانه خيبر بسيار مشهور است. هنگامي كه دشمن از هوا و زمين و با انواع جنگ‌افزارها و هواپيماهاي توپولوف و ميگ و بمبهاي شيميايي و پرتاب يك ميليون و دويست هزار گلوله توپ و خمپاره، جزاير مجنون را آماج حملات خويش قرار داده بود، او و يگان تحت امرش مردانه و تا آخرين نفس جنگيدند و دشمن زبون را به عقب راندند و جزاير و حفظ كردند.

خصوصيات بارز او شجاعت و شهامت بود. خط شكني شبهاي عمليات و جنگيدن با دشمن در روز و مقاومت در برابر سخت‌ترين پاتكها به خاطر اين روحيه بود. روحيه‌اي كه اساس و بنيان آن بر ايمان و اعتقاد به خدا استوار بود.
مجاهدت دائمي او براي خدا بود و هيچگاه اثر خستگي روحي در وجودش ديده نمي‌شد.
شهيد زين‌الدين در كنار تلاش بي‌وقفه‌اش، از مستحبات غافل نبود. اعقتاد داشت كه جبهه‌هاي نبرد، مكاني مقدس است و انسان دراين مكان، به خدا تقرب پيدا مي‌كند. هميشه به رزمندگان سفارش مي‌كرد كه به تزكيه نفس و جهاد اكبر بپردازند.

او همواره سعي مي‌كرد كه با وضو باشد. به ديگران نيز تاكيد مي‌نمود كه هميشه با وضو باشند. به نماز اول وقت توجه بسيار داشت و با قرآن مجيد مانوس بود و به حفظ آيات آن مي‌پرداخت.
به دليل اهميتي كه براي مسائل معنوي قايل بود نماز را به تاني و خلوص مخصوصي به پا مي‌داشت. فردي سراپا تسليم بود و توجه به دعا، نماز و جلسات مذهبي از همان دوران كودكي در زندگي مهدي متجلي بود.
با علاقه خاصي به بسيجي‌ها توجه مي‌كرد. محبت اين عناصر مخلص در دل او جايگاه ويژه‌اي داشت. براي رسيدگي به وضعيت نيروها و مطلع شدن از احوال برادران رزمنده خود به واحدها، يگانها و مقرهاي لشكر سركشي مي‌نمود و مشكلات آنان را رسيدگي و پيگيري مي‌كرد. همواره به برادران سفارش مي‌كرد كه نسبت به رزمندگان احترام قائل شوند و هميشه خودشان را نسبت به آنها بدهكار بدانند و يقين داشته باشند كه آنها حق بزرگي بر گردن ما دارند.

شيفتگي و محبت ويژه‌اي به اهل بيت عصمت و طهارت(ع) داشت. با شناختي كه از ولايت فقيه داشت از صميم قلب به امام خميني(ره) عشق مي‌ورزيد. با قبلي مملو از اخلاص، ايمان و علاقه از دستورات و فرامين آن حضرت تبعيت مي‌نمود. به دقت پيامها و سخنرانيهاي ايشان را گوش مي‌داد و سعي مي‌كرد كه همان را ملاك عمل خود قرار دهد و از حدود تعيين شده به هيچ وجه تجاوز نكند. مي‌گفت: ما چشم و گوشمان به رهبر است، تا ببينيم از آن كانون و مركز فرماندهي چه دستوري مي‌رسد، يك جان كه سهل است، اي كال صدها جان مي‌داشتيم و در راه امام فدا مي‌كرديم.
او در سخت‌ترين مراحل جنگ با عمل به گفته‌هاي حضرت امام خميني(ره) خدمات بزرگي به جبهه‌ها كرد.

حفظ اموال بيت‌المال براي شهيد زين‌الدين از اهميت خاصي برخوردار بود. همواره در مسئوليت و جايگاهي كه قرار داشت نهايت دقت خود را به كار مي‌برد تا اسراف و تبذير نشود. بارها مي‌گفت:در مقابل بيت‌المال مسئول هستيم.
در استفاده از نعمتهاي الهي و حتي غذاي روزمره ميانه‌روي مي‌كرد.
او خود را آماده رفتن كرده بود و همواره براي كم كردن تعلقات مادي تلاش مي‌كرد. ايثار و فداكاري او در تمام زمينه‌ها، بيانگر اين ويژگي و خصوصيتش بود.
براي اخلاص و تعهد آن شهيد كمتر مشابهي مي‌توان يافت.
او جز به اسلام و انجام تكليف الهي خود نمي‌انديشيد. در مناجات و راز و نيازهايش اين جمله را بارها تكرار مي‌كرد:
اي خدا! اين جان ناقابل را از ما قبول بفرما و در عوض آن، فقط اسلام را پيروز كن.
از آنجا كه برادران، ايشان را به عنوان الگويي براي خود قرار داده بودند، سعي مي‌كردند اخلاق و رفتارشان مثل ايشان باشد.
او شخصيتي چند بعدي داشت: شخصيتي پرورش يافته در مكتب انسان ساز اسلام. خيلي‌ها شيفته اخلاق، رفتار، مديريت و فرماندهي او بودند و او را يك برادر بزرگتر و معلم اخلاق مي‌دانستند. زيرا او قبل از آنكه لشكر را بسازد، خود را ساخته بود.

اخلاق و رفتار او باتوجه به اقتضاي مسئوليتهاي نظامي‌اش كه داراي صلابت و قدرت خاصي بود، زماني كه با بسيجيان مواجه مي‌شد برادري صميمي و دلسوز براي آنها بود.
شهيد مهدي زين‌الدين در زمينه تربيت كادرهاي پرتوان براي مسئوليتهاي مختلف لشكر به گونه‌اي برنامه‌ريزي كرده بود كه در واحدهاي مختلف، حداقل سه نفر در راس امور و در جريان كارها باشند. مي‌گفت:
من خيالم از لشكر راحت است. اگر چند ماه هم در لشكر نباشم مطمئنم كه هيچ مسئله‌اي به وجود نخواهد آمد.
در كنار اين بزرگوار صدها انسان ساخته شدند، زيرا رفتار و صحبتهايش در عمق جان نيروهاي رزمنده مي‌نشست. بارها پس از سخنراني، او را در آغوش خويش مي‌كشيدند و بر بالاي دستهايشان بلند مي‌كردند.
او يكي از فرماندهان محبوب جبهه‌ها به شمار مي‌آمد. فرماندهي كه نور معرفت، تقوا، صبر و استقامت سراسر وجودش را فراگرفته بود و اين نورانيت به اطرافيان نيز سرايت كرده بود. چنانچه گفته مي‌شود: 70% نيروهاي پاسدار و بسيجي آن لشكر، نماز شب مي‌خواندند.

 

سردار رحيم صفوي‌فرمانده سابق سپاه درباره او مي‌گويد: شهيد مهدي زين‌الدين فرماندهي بود كه هم از علم جنگي و هم از علم اخلاق اسلامي برخوردار بود. در ميدان اسلام و اخلاق، توانا و در عرصه‌هاي جنگ شجاع، رشيد، مقاوم و پرصلابت بود.
شهادت مزدي بودكه خدا براي مجاهدات بي شمار اين بنده برگزيده اش قرارداده بود.
در آبان سال 1363 شهيد زين‌الدين به همراه برادرش مجيد (كه مسئول اطلاعات و عمليات تيپ 2 لشكر علي‌بن ابيطالب(ع) بود) جهت شناسايي منطقه عملياتي از كرمانشاه به سمت سردشت حركت مي‌كنند. در آنجا به برادران مي‌گويد: من چند ساعت پيش خواب ديدم كه خودم و برادرم شهيد شديم!
موقعي كه عازم منطقه مي‌شوند، راننده‌شان را پياده كرده و مي‌گويند: خودمان مي‌رويم. حتي در مقابل درخواست يكي از برادران، مبني بر همراه شدن با آنها، برادر مهدي به او مي‌گويد: تو اگر شهيد بشوي، جواب عمويت را نمي‌توانيم بدهيم، اما ما دو برادر اگر شهيد بشويم جواب پدرمان را مي‌توانيم بدهيم.
فرمانده محبوب بسيجيها، سرانجام پس از ساليان طولاني دفاع در جبهه‌ها و شركت در عمليات و صحنه‌هاي افتخارآفرين، در درگيري با ضدانقلاب شربت شهادت نوشيد و روح بلندش را از اين جسم خاكي به پرواز درآمد تا در نزد پروردگارش ماوي گزيند.
همان طور كه برادران را توصيه مي‌كرد: ما بايد حسين‌وار بجنگيم؛ حسين‌وار جنگيدن يعني مقاومت تا آخرين لحظه؛ حسين‌وار جنگيدن يعني دست از همه چيز كشيدن در زندگي؛ اي كاش جانها مي‌داشتيم و در راه امام حسين(ع) فدا مي‌كرديم؛ از همرزمانش سبقت گرفت و صادقانه به آنچه معتقد بود و مي‌گفت عمل كرد و عاشقانه به ديدار حق شتافت.

 

وصيت نامه شهيد مهدي زين الدين

بسمه تعالي

اولين شرط لازم براي پاسداري از اسلام، اعتقاد داشتن به امام حسين(ع) است. هيچ كس نمي‌تواند پاسداري از اسلام كند در حالي كه ايمان و يقين به اباعبدالله‌الحسين(ع) نداشته باشد. اگر امروز ما در صحنه‌هاي پيكار مي‌رزميم و اگر امروز ما پاسدار انقلابمان هستيم و اگر امروز پاسدار خون شهدا هستيم و اگر مشيت الهي بر اين قرار گرفته كه به دست شما رزمندگان و ملت ايران، اسلام در جهان پياده شود و زمينه ظهور حضرت امام زمان(عج) فراهم گردد، به واسطه عشق، علاقه و محبت به امام حسين(ع) است. من تكليف مي‌كنم شما «رزمندگان» را به وظيفه عمل كردن و حسين‌وار زندگي كردن.
در زمان غيبت كبري به كسي «منتظر» گفته مي‌شود و كسي مي‌تواند زندگي كند كه منتظر باشد، منتظر شهادت، منتظر ظهور امام زمان(عج). خداوند امروز از ما همت، اراده و شهادت‌طلبي مي‌خواهد. در اين وصيت نامه فقط مقدار بدهكاريها و بستانكاريها را جهت مشخص شدن براي بازماندگان و پيگيري آنها مي نويسم،به انضمام مسائل شرعي ديگر.
1- مسائل شرعي:
الف)نماز: به نظرم نمي آيد بدهكار باشم.ولي مواقعي از اوان ممكن است صحيح نخوانده باشم،لذا يكسال نماز ضروري است خوانده شود.
ب)روزه:تعداد190روزه قرض دام وتنوانستم بگيرم.
ج)خمس:سي و پنج هزار ريال به دفتر آيت الله پسنديده بدهكار هست.
د)حق الناس:واي از آتش جهنم و عالم برزخ،خداوند عالم بصيراست.
2- ماديات
الف:بدهكاريها:
1- مبلغ شش هزار تومان معادل شصت هزار ريال به طرح و عمليات ستاد مركزي بدهكارم،البته قبض دويست هزار ريال است،ولي ازاين مبلغ شصت هزار ريال بدهي بنده است.
2- وام يك ميليون ريالي از ستاد منطقه 1گرفته ام كه ماهانه بيشتر ازهزار ريال بايد بدهم، از اين مبلغ هزار و هفتصد و پنجاه تومان حق مسكن را سپاه مي دهد و دويست و پنجاه تومان از حقوقم كسر نمايند.
3- پنجهزار ريال به آقاي مهجور (ستاد لشگر) پول نقد بدهكارم و پرداخت شد توسط در گاهي.

ب – بستانكاريها:
1-مبلغ هفتاد و پنجهزار ريال رهن منزل كه به آقاي رحماني توفيقي جهت منزل مسكونه داده بودم و طلبكارم.اين منزل را بمدت يكسال اجاره نمودم. باتفاق هاي رحمان توفيقي كه ما در طبقه بالا و رحمان در طبقه پايين زندگي مي كردند و ظاهرا شهيدحسن باقري از طريق آقاي استادان منزل را از شخصي بنام معاضدي(صاحب اصلي خونه)اجاره كرده بودند،ولي نامبرده يكسال است كه مبلغ فوق را مستردننموده است.
2- مقداري پول هم كه مبلغ آن را نميدانم (يادم نيست)نزد پدرم داشته‌ام و مقداري هم مجددا اگر به پدرم داده‌ام جهت بدهي‌ها
پدرم براي خانه‌اي كه خريده بود تا با آن زندگي كنيم ولي خانه متعلق به پدرم مي‌باشد و من فقط مبلغ فوق ويكصد هزار تومان وام مندرج در بند2. بدهكاريها ره از مبلغ نهصد و سي هزار تومان وجه بابت خانه مسكوني كه پدرم خريده بوده است را داده‌ام كه در صورت مرگ من و فروش خانه مستدعي است.باقيمانده وام را به سپاه برگردانده و طلبكاري من از پدرم رابه همسر و فرزندم بدهيد و باقيمانده پول خانه هم طبيعتا به پدرم ميرسد.مطلب ديگري به ذهنم نمي‌رسد و اگر كسي مراجعه كرد با توجه به وصييت من اقدام نماييد.


- بازدید : | ۲۱ دى ۱۳۹۵ | نظرات (0) | ✘ادامهـ مطلبـ✘
برچسب: ،

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان